“ฮี่ๆ... ท่านบรรพชนปราบมารมีน้ำใจยิ่งนัก!”
“ช่างเถิด สำนักปราบมารจะเลือกทางไหน ข้าไม่บังคับ”
“เมื่อท่านบรรพชนปราบมารพูดมาถึงเพียงนี้ ข้าก็จะไม่เกรงใจแล้ว”
“สำนักปราบมารจะไม่ย้ายไปทะเลมารคลั่งก็ได้ แต่หากสำนักฝังเทพของข้ามีความต้องการ ขอให้ท่านบรรพชนปราบมารยื่นมือช่วยเหลือ ไม่มีปัญหากระมัง?”
เยี่ยนฉางเซิงหรี่ตามองหวังอ้าวขึ้นลงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้ม
“ไม่มีปัญหา หากมีความจำเป็น อีกสิบวัน ข้าจะตามท่านบรรพชนฉางเซิงไปสักเที่ยว!”
ครั้งนี้หวังอ้าวไม่ได้ปฏิเสธ กลับพยักหน้ารับ
“ได้ อีกสิบวันเราจะมาสมทบที่สำนักปราบมาร!”
เยี่ยนฉางเซิงไม่พูดพล่าม สั่งการสักครู่ แล้วใช้แท่นส่งตัวของสำนักปราบมาร มุ่งหน้าสู่นครสวรรค์ดับสูญโดยตรง
...
“ไม่มีปัญหา ท่านบรรพชนฉางเซิงวางใจได้ อีกสิบวันเราจะไปตามนัด!”
มาถึงสำนักสวรรค์ หลังจากติดต่อกับชายชราหน้าดำและคนอื่นๆ ชี้แจงเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมด ผู้อาวุโสของสำนักสวรรค์เหล่านี้ก็ไม่พูดพล่าม รับปากทันที
“อีกอย่าง ท่านบรรพชนฉางเซิง สำนักฝังเทพก่อตั้งขึ้นได้ถูกจังหวะจริงๆ อีกสักพัก สำนักสวรรค์ของเราไม่รังเกียจที่จะมอบความประหลาดใจครั้งใหญ่ให้กับสำนักฝังเทพ!”
“แต่ขอบอกไว้ก่อน สายเลือดทะเลโลหิต สำนักสวรรค์ของเราจองไว้ก่อนแล้ว จะถอนไม่ได้!”
สุดท้าย ชายชราหน้าดำเซวี่ยตี้จื่อมองเยี่ยนฉางเซิงด้วยสีหน้าลึกลับ
“โอ้ ความประหลาดใจอะไร?”
เยี่ยนฉางเซิงรู้สึก curious ขึ้นมา
“ฮ่าฮ่าฮ่า... อีกสักพักท่านบรรพชนฉางเซิงจะรู้เอง!”
เซวี่ยตี้จื่อไม่ได้เปิดเผยอะไร เพียงยิ้มอย่างลึกลับ
“ได้ อีกสิบวันเจอกันที่สำนักปราบมาร!”
เห็นดังนั้น เยี่ยนฉางเซิงก็ไม่พูดพล่าม สั่งการสักครู่ แล้วใช้เวทีเคลื่อนย้ายกลับไปยังสำนักจื่อหลิงโดยตรง
...
“ไม่ได้บอกว่าตานับปีศาจน่ะหรือ?”
“สถานที่แบบนั้นน่าจะน่ากลัวมากไม่ใช่หรือ?”
“ไม่ต้องพูดถึงไร้ซึ่งชีวิตชีวา อย่างน้อยก็ควรมีศพเกลื่อนกลาด ปราณมารคลุ้งไปทั่วสิ!”
“แต่นี่นอกจากการมองไม่เห็นแสงตะวันแล้ว ไม่มีความวุ่นวายใดๆ ที่ทะเลมารคลั่งควรมีเลย!”
“แม้แต่รอบหมื่นลี้ ก็ไม่มีผู้บำเพ็ญแม้แต่คนเดียว ล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตสามัญทั้งสิ้น!”