"เอาล่ะ ถ้ำสวรรค์ทะเลโลหิตได้เปิดอย่างเป็นทางการแล้ว!"
"เต๋าแห่งสวรรค์ที่รอคอยมาหมื่นปีไร้ผู้ใดได้ครอบครอง พวกเจ้าจงเข้าไปในแดนลับทะเลโลหิตเถิด จะได้รับโชคแห่งฟ้าประการใด ก็ขึ้นอยู่กับพวกเจ้าเอง!"
เสียงอันสงบนิ่งของผู้อาวุโสชุดคลุมสีเลือดดังขึ้น สายตาของเขาเหลือบมองบึงเลือดเบื้องล่างอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะเพ่งมองเยี่ยนฉุนเซี่ยวอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง
ในที่สุดเขาก็โบกมือครั้งใหญ่ ลำแสงสีเลือดห่อหุ้มทุกคนไว้ ส่งเข้าไปในวังวนสีเลือดนั้นในชั่วพริบตา
เยี่ยนหลิงเอ๋อและคนอื่นๆ รู้สึกเพียงว่าตรงหน้ามืดมิด มารู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ในโลกสีแดงมืดแห่งหนึ่งแล้ว
ที่นี่ไม่มีตะวันจันทราและดวงดาว ไม่มีขุนเขาแมกไม้ มีแต่เนินดินสีแดงเข้มทอดยาวไม่สิ้นสุด และหมอกสีเทาหม่น
"ฟู่ฟู่... เป็นดังที่ผู้อาวุโสกล่าวไว้จริงๆ กลิ่นคาวเลือดที่นี่รุนแรงยิ่งนัก!"
เยี่ยนหลิงเอ๋อขยับจมูกเล็กน้อย กวาดตามองรอบๆ ไม่เห็นผู้ใด
"ดูท่าคงไม่มีใครตกมาที่เดียวกับข้า!"
เยี่ยนหลิงเอ๋อพึมพำกับตนเอง ก็คิดจะออกไปจากที่นี่เพื่อสำรวจสภาพรอบข้างให้แน่ชัดเสียก่อน
"ซู่ซู่ซู่..."
แต่ในตอนนั้นเอง ร่างมากมายก็ร่วงลงมา
"หนึ่ง สอง สาม..."
เยี่ยนหลิงเอ๋อหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว นับได้กว่ายี่สิบคนติดต่อกัน
โดยเฉพาะเมื่อเห็นใบหน้าคนเหล่านี้ชัดเจน นางก็พลันเปลี่ยนสีหน้า
"สวรรค์... ข้าไปทำอะไรให้ใครไม่พอใจ?"
"ไม่ใช่ว่ากันว่าในแดนลับทะเลโลหิตนี้ ยากจะพบคนสำนักเดียวกันหรือ? ไฉนคนจากสำนักอสูรเดียรัจฉานจึงมากันเป็นกระจุก?"
"แล้วยังมาอยู่ข้างกายข้าอีก?"
เยี่ยนหลิงเอ๋ออ้าปากค้าง ไม่คิดอะไรอีก หันหลังจะแอบจากไป
"นางนั่นแหละ... จับตัว..."
กลับได้ยินเสียงเย็นเยียบดังออกมา
"โฮก..."
"จิ๊บ..."
"ตูมตูมตูม..."
ในชั่วขณะนั้น เสียงสัตว์ร้องคำราม เสียงนกร้อง เสียงวิ่งที่สนั่นหูก็ดังกระหน่ำข้างหู
ร่างหลายสิบสายพุ่งออกมา มีอสูรดุร้ายและนกร้ายกาจกว่ายี่สิบตนขวางอยู่ต่อหน้าเยี่ยนหลิงเอ๋อ
ในเวลาเดียวกัน ยี่สิบกว่าคนนั้นก็ตั้งวงล้อม กับอสูรรับใช้ของตน ล้อมเยี่ยนหลิงเอ๋อไว้เป็นชั้นในและชั้นนอกหลายชั้น
"ฮี่ๆ... บังเอิญจริงๆ นะ ไม่คิดว่าจะเจอกันเร็วถึงเพียงนี้!"