"พี่หลิงเอ๋อ สีหน้าเจ้าซีดขาวจนดูไม่ค่อยดีเลยนะ!"
เยี่ยนฉุนเซี่ยวเดินมาหยุดข้างเยี่ยนหลิงเอ๋อ กวาดตามองเพียงครั้งเดียวก็จับความผิดปกติได้ แม้สีหน้าจะซีดไปเพียงเล็กน้อย แต่ก็ทำให้เขาขมวดคิ้วแน่น
"พี่ฉุนเซี่ยว สุนัขแก่แห่งสำนักอสูรเดียรัจฉานนั่นแท้ ๆ!"
"เป็นมันที่ลงมือทำร้ายพี่หลิงเอ๋อ!"
ไม่ทันรอให้เยี่ยนหลิงเอ๋อเอ่ยปาก เยี่ยนหมิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตะโกนโพล่งขึ้นมาเสียก่อน
"ว่าไงนะ?"
แววตาของเยี่ยนฉุนเซี่ยวเย็นเยียบลงในบัดดล เขาหันขวับไปยังทิศทางที่เยี่ยนหมิงชี้ จ้องเขม็งไปที่ผู้อาวุโสพิทักษ์วิถีของสำนักอสูรเดียรัจฉาน ฉินซือ
"เจ้าเด็กพิสดาร ข้าไม่เป็นอะไร!"
"มีผู้อาวุโสหลินไห่อยู่ เขาทำอะไรข้าไม่ได้หรอก!"
เยี่ยนหลิงเอ๋อรีบคว้าแขนเยี่ยนฉุนเซี่ยวไว้แน่น นางรู้ดีว่า ตั้งแต่เจ้าหมอนี่สังหารคนไปเกือบครึ่งแสน ใจที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าก็ยิ่งคุกรุ่นมากขึ้นทุกที จนเริ่มแยกไม่ออกระหว่างสูงต่ำฟ้ากว้าง
เพื่อไม่ให้เยี่ยนฉุนเซี่ยวก่อเรื่อง หรือพุ่งเข้าใส่ฉินซือด้วยอารมณ์ชั่ววูบ นางจึงรีบปลอบประโลม
"ฮึ... พวกเดนตายทั้งหลาย ของที่เห็นแสงสว่างไม่ได้!"
"ข้าทำร้ายนางแล้วอย่างไร ถึงข้าจะฆ่านาง สำนักจื่อหลิงก็ไม่กล้าทำอะไรข้า แล้วเยี่ยนตระกูลกระจ้อยร่อยของเจ้าจะทำอะไรได้?"
แต่คำพูดของเยี่ยนหลิงเอ๋อเพิ่งจบลง ฉินซือก็หันกลับมามองด้วยแววตาหยิ่งผยอง พลางกล่าวเย้ยเย็น เมื่อรับรู้ถึงสายตาอันเยือกเย็นของเยี่ยนฉุนเซี่ยว
"เช่นนั้นรึ เหวี่ยงคำขู่ใส่เด็กถือเป็นความสามารถอันใด ถ้าแน่จริงก็ลงมือดูเดี๋ยวนี้สิ?"
"นอกเขตแดนลับประตูมังกรนี้ ข้าเองก็ใคร่รู้เช่นกัน ว่าวิถีแห่งสำนักใต้ของข้าจะทำอะไรท่านได้บ้าง!"
เสียงเย็นเยียบดังขึ้น ฉินซือหันกลับไปอย่างรวดเร็ว ก็พบว่าร่างห้าร่างได้เคลื่อนเข้ามาล้อมเขาไว้อย่างเงียบกริบ
หลินไห่ เหอซื่อโหว ผู้พิทักษ์วิถีแห่งสองเผ่าอสูร และยังมีชิงหมิงอีกผู้หนึ่ง บัดนี้ต่างจ้องมองเขาด้วยแววตาหนาวเหน็บ
โดยไม่ต้องสงสัยเลยว่า หากเขากล้าขยับแม้แต่น้อยนิดในตอนนี้ คนเหล่านี้จะฉวยโอกาสเข้ารุมทันที
"ฮึ..."