ซูชิงเหยียนพูดว่า “ก่อนหน้านี้เราแทบไม่ได้ข้องเกี่ยวกันเลย เพิ่งมาช่วงนี้ที่...”
“มี”
คำตอบที่มาช้าของลู่ถิงเฉิน แถมยังไม่เกี่ยวกับคำถามเอาเสียเลย ทำให้ซูชิงเหยียนกับจี้เชียนชะงักไปพร้อมกัน “?”
“ทายาอย่างดีแล้ว”
จี้เชียนมองแววตาจริงจังที่ลู่ถิงเฉินใช้จ้องชิงเหยียนอย่างไม่วางตา ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างผิดปกติ จึงรีบพูดว่า “เหยียนเหยียน เดี๋ยวพอรายการจบ ผู้จัดงานจะจัดงานเลี้ยง นายลู่พาเธอไปด้วยสิ ในงานมีคนดังกับบุคคลสำคัญเยอะ เขาช่วยแนะนำให้เธอรู้จักได้ ฉันยังต้องไปจัดการธุระที่หลังเวที คงอยู่เป็นเพื่อนไม่ได้ ไว้จบงานแล้วจะมารับ”
หลังจี้เชียนเสนอจบ ลู่ถิงเฉินก็จ้องซูชิงเหยียนไม่กะพริบ ความประหม่าและความคาดหวังซ่อนอยู่ในดวงตาดำสนิทลึกล้ำคู่นั้น
ซูชิงเหยียนกำลังคิดอยู่ว่าจะไปดีไหม ก็เห็นซ่งเวินเจ๋อกับสวี่มู่เวยกำลังยื้อยุดกันอยู่ด้านล่างเวที
“พี่เวินเจ๋อ...”
ด้านล่างเวที ซ่งเวินเจ๋อเพิ่งคิดจะพุ่งขึ้นไปมอบดอกไม้ให้ซูชิงเหยียน ก็ถูกสวี่มู่เวยที่เดินโซเซชนเข้ามาในอ้อมแขน