มุกล้อเล่นงั้นเหรอ?
ก่อนหน้านี้เธออ้อนวอนเขาตั้งนาน ที่แท้ก็แค่ล้อเล่นงั้นหรือ?
แล้วยังหนังสือประมูลของตระกูลซ่งอีก ไม่แปลกเลยที่ถูกส่งกลับมาตั้งแต่เช้า ที่แท้ชิงเหยียนก็ไม่ได้ขอร้องพี่รองให้...
ซ่งเวินเจ๋อมองเธอที่ยืนยิ้มแย้มอยู่ตรงหน้า สีหน้าไม่ต่างจากปกติ แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนไม่ใช่คนเดิม
เมื่อก่อนแค่มองปราดเดียว เขาก็เดาความคิดของเธอออก แต่ตอนนี้เธอยืนอยู่ใกล้ขนาดนี้ เขากลับอ่านเธอไม่ออกเลยสักนิด
“เอาละ ฉันเหนื่อยแล้ว อยากพักผ่อนเร็วหน่อย พี่เจ๋อกลับดี ๆ นะ~”
ซูชิงเหยียนบิดขี้เกียจ ก่อนจะเดินขึ้นชั้นบนอย่างเอื่อยเฉื่อย
ท่าทีที่ผิดแผกไปจากปกติของเธอทำให้ทุกคนในบ้านตกตะลึง
ซูรุ่ยผิงวางถ้วยชาลง หากเป็นเมื่อก่อน แค่เวินเจ๋อเป็นฝ่ายชวนเหยียนเหยียนออกไปเที่ยว เธอก็คงดีใจจนเนื้อเต้น แต่วันนี้กลับปฏิเสธอย่างเย็นชา แถมจากบทสนทนาของทั้งคู่ ยังฟังได้ด้วยว่าเหยียนเหยียนไม่ได้ช่วยขอร้องแทนตระกูลซ่งจริง ๆ งั้นหรือ?
ซูจิ่งสิงเคยเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเหยียนเหยียนตั้งแต่เมื่อคืน พอเห็นสายตาประหลาดใจของพ่อแม่ เขาก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
เหยียนเหยียนโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่เอาแต่เดินตามก้นซ่งเวินเจ๋ออีกต่อไป
สวี่มู่เวยขมวดคิ้ว มองตามแผ่นหลังของซูชิงเหยียนอย่างไม่เข้าใจ วันนี้เธอเป็นอะไรไป? ทำไมถึงเย็นชากับพี่เวินเจ๋อขนาดนี้ หรือว่าทะเลาะกันมา?