“ก็ได้ ๆ เธอดุที่สุดเลย! กินลูกอมไหม?”
เธอล้วงหยิบลูกอมรูปดาวทะเลหลากสีออกมาจากกระเป๋า เป็นขนมที่ซื้อจากสถานที่ท่องเที่ยวยอดฮิตแห่งหนึ่งในวันนี้ ไม่เพียงหน้าตาน่ารัก แต่รสชาติก็อร่อยมากด้วย
“อย่ามองฉันเป็นเด็กนะ!” กู้ยี่เฉินพูดอย่างฉุนเฉียว ก่อนก้มลงเห็นลูกอมแวววาวในมือเธอ ก็ร้องอย่างตื่นเต้นว่า “เป็นรูปดาวทะเลด้วย!”
ซูชิงเหยียนยิ้ม ไม่ใช่เด็กแล้วจะเป็นอะไรล่ะ?
ลูกอมรูปดาวทะเลเพียงกำมือเดียวทำให้ทั้งคู่สนิทกันอย่างรวดเร็ว พอซูชิงเหยียนว่าง เธอก็ร้องเพลงเด็กและเล่าเรื่องตลกให้ฟัง จนกู้ยี่เฉินหัวเราะงอหาย
แต่พอเธอบอกว่าฟ้ามืดแล้ว จะพาเขากลับบ้าน ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาก็หม่นลงทันที
“เป็นอะไรไป?”
“ฉันไม่อยากกลับบ้าน...” กู้ยี่เฉินก้มหน้าก้มตาแกะกระดาษห่อลูกอมในมือ “ที่บ้านไม่มีใครเลย เงียบเหงา น่าเบื่อ ไม่มีใครเล่นด้วย”
ที่บ้านไม่มีคนงั้นเหรอ?
ซูชิงเหยียนมองใบหน้าเนียนขาวกับเสื้อผ้าทันสมัยสะอาดสะอ้านของเขาแล้ว ไม่น่าใช่เด็กที่บ้านไม่มีคนดูแลเลยนะ
“แล้วพ่อแม่ล่ะ?”
“พ่อกับแม่ไปเที่ยวต่างประเทศ พวกเขาบอกว่าลุงจะมาที่เซิ่งซือสักพัก แล้วจะมาอยู่ที่บ้านเล่นกับฉัน แต่ฉันรอแล้วรออีก รออยู่ที่บ้านจนถึงกลางคืน ลุงก็ยังไม่มา เขาเป็นคนขี้โกหก ฉันจะไม่สนใจเขาอีกแล้ว!”
พูดจบ กู้ยี่เฉินก็ทำท่าจะร้องไห้อีกครั้ง
รับปากเด็กไว้แล้วไม่ทำตาม ลุงคนนี้แย่จริง ๆ!
“เพราะงั้นก็หนีออกจากบ้านมาเหรอ?”