ซูจิ่งสิงถามรัวเป็นชุดว่า “น้องเล็ก อากาศร้อนขนาดนี้ ทำไมแต่งตัวมิดชิดขนาดนั้น แถมยังพันผ้าพันคออีก?”
คำถามมากมายถาโถมใส่ซูชิงเหยียนจนเธอมึนไปหมด
“เอ่อ...”
“ฉันขอขึ้นไปวางของก่อนได้ไหม?”
พูดจบเธอก็รีบวิ่งขึ้นชั้นบนโดยไม่รอให้ใครอนุญาต แล้วถอดผ้าพันคอออก ก่อนจะมองรอย ‘สตรอว์เบอร์รีสองลูก’ บนลำคออย่างกลุ้มใจ ลู่ถิงเฉินเป็นหมาหรือไงนะ? ทิ้งรอยไว้ตั้งสองรอยแบบนี้ ถ้าพ่อแม่เห็นเข้าคงได้คลั่งแน่!
เธอหยิบคอนซีลเลอร์มาทาอยู่นานกว่าจะกลบรอยได้บางส่วน จากนั้นก็เปลี่ยนไปสวมเสื้อคอเต่า พอแน่ใจว่าไม่มีใครมองเห็นแล้วจึงเปิดประตู
ทันทีที่ประตูเปิด ซ่งเวินเจ๋อซึ่งยืนชิดอยู่หน้าประตูก็เกือบถลำเข้ามา
“พี่เจ๋อ?”
“ขอโทษนะชิงเหยียน ฉันกำลังจะเคาะประตูพอดี คืนนี้เธอไปไหนมา? ฉันเป็นห่วงเธอมากจริง ๆ!”
“คืนนี้...” เธอมองเขา แววตาฉายความน้อยใจอยู่เล็กน้อย “หลังได้รับรางวัล ฉันตั้งใจจะบอกพี่เจ๋อเป็นคนแรก แต่กลับเห็นพี่พาน้องสาวออกไป ฉันวิ่งตามไปแต่ถูกแฟนคลับรุมล้อม ชุดราตรีก็เกือบถูกฉีก โชคดีที่คุณน้ามาช่วยฉันไว้”