ซูชิงเหยียนวางขาที่ไขว่ห้างลงแล้วลุกขึ้นจากโซฟา ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ชายที่เดินมาหยุดตรงหน้าเธอก็ก้มมองมือขวาแล้วถามว่า “เจ็บมือไหม?”
“???”
สิ้นเสียง ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึง อ้าปากค้างราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง
เดิมทีพวกเขาคิดว่าพอลู่ตงออกหน้า ซูชิงเหยียนคงจบเห่แน่ ต่อให้เทพยดามาก็ช่วยเธอไม่ได้แล้ว แต่... แต่ผลกลับกลายเป็นว่า ลู่ตงไม่ได้ซักไซ้เอาความซูชิงเหยียน แถมยังถามเสียงนุ่มอีกว่า มือที่ใช้ตบจ้าวเยวี่ยนเจ็บไหม?
สีหน้าของเขาอ่อนโยนอบอุ่นราวกับผู้ปกครองกำลังห่วงใยลูกที่บาดเจ็บ!
จ้าวเยวี่ยนที่ยืนอยู่หน้าประตูถึงกับอึ้ง ส่วนเซี่ยเชียนเชียนซึ่งก่อนหน้านี้รู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง แววตาก็เปลี่ยนไปในพริบตา
ซูชิงเหยียนรู้จักกับลู่ตงเหรอ?
ยิ่งดูจากสีหน้าและน้ำเสียงที่ลู่ตงใช้กับเธอ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต้องไม่ธรรมดาแน่!
“เอ่อ...”
ซูชิงเหยียนนึกว่าเขามาเอาเรื่องแทนจ้าวเยวี่ยน ไม่คิดว่าจะเจอคำถามห่วงใยที่มาอย่างกะทันหันจนตั้งตัวไม่ถูก จึงได้แต่ส่ายหน้า
เจ็บเหรอ?
คนที่ควรเจ็บคือจ้าวเยวี่ยนต่างหาก เธอจะเจ็บทำไม?
ไม่เคยเห็นใครถามว่ามือตบหน้าเจ็บไหมมาก่อน ลู่ถิงเฉินคนนี้ยังคงเป็นคนที่เธอมองไม่ออกและเดาใจไม่ถูกเหมือนเดิม
ตอนหญิงสาวส่ายหน้า ตรงแนวกรามด้านขวาที่ถูกดินสอเขียนคิ้วขูดจนถลอกมีหยดเลือดสีแดงสดที่จับตัวแห้งแล้วปรากฏอยู่ สีสะดุดตาราวกับเข็มแหลมคมที่ทิ่มแทงเข้าสู่สายตาของชายหนุ่มในฉับพลัน ก่อให้เกิดคลื่นโหมกระหน่ำในใจ