ย้อนกลับไปสองชั่วโมงก่อนหน้า
“คุณสาว คุณช่วยรอสักครู่”
หน้าห้องน้ำหญิง หานชุนเยี่ยนที่เพิ่งเดินออกมา ก็ถูกชายวัยกลางคนแปลกหน้าขวางทางไว้
คนผู้นี้หน้าตาเหลี่ยม คิ้วดกตาเข้ม ดูท่าทางซื่อตรงและเที่ยงธรรม
“คุณเป็นใคร มีธุระอะไรหรือ” หานชุนเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย
“พี่สาว คนนี้เป็นใคร” หานชุนหมิงเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว สายตาเต็มไปด้วยความสงสัยจ้องไปที่ชายวัยกลางคนตรงหน้า
“ไม่รู้จัก” หานชุนเยี่ยนส่ายหน้า
“สวัสดีครับ ผมไม่ใช่คนไม่ดี แค่มีบางเรื่องอยากคุยกับพวกคุณ” อี้จงไห่มองทั้งสองคนแล้วยิ้มเอ่ยขึ้น
“คุณอยากพูดอะไร” หานชุนหมิงยืนกั้นอยู่ข้างหน้าพี่สาวคนที่สองของตน
ไม่รู้ทำไม มองดูแววตาของคนคนนี้ เขากลับรู้สึกว่าชายคนนี้ที่ไม่ยอมบอกชื่อ ไม่ใช่คนดีอะไรแน่ ๆ
“เอ่อ...” อี้จงไห่มองซ้ายมองขวา จากนั้นก็ชี้ไปยังที่เปลี่ยว ๆ ข้าง ๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ที่นี่คนเยอะหูไวตาไว เราไปคุยกันตรงนั้นดีกว่า”
อี้จงไห่พูดจบก็หมุนตัวเดินออกไป แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็พบว่าทั้งสองคนไม่ได้ตามมา เขาจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เรื่องที่ผมจะพูด เป็นเรื่องของฉินเฟิง”
ได้ยินคำนี้ หานชุนเยี่ยนก็เริ่มสนใจขึ้นมา พี่น้องทั้งสองสบตากันเล็กน้อย จากนั้นก็ก้าวเท้าตามไปพร้อมกัน
พอมาถึงที่เปลี่ยว อี้จงไห่ก็หันกลับมาพูดตรง ๆ ว่า “คุณสาว คุณกำลังคบหากับฉินเฟิงอยู่หรือเปล่า”
หานชุนเยี่ยนได้ยินก็ขมวดคิ้วแน่น ไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ
“เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับคุณด้วย”
“เฮ้ คุณสาว พูดตรง ๆ กับคุณเลย ผมกับฉินเฟิงเป็นเพื่อนบ้านในลานเดียวกัน เรื่องนิสัยใจคอของคนคนนี้ ผมได้แต่บอกว่า คุณควรจะรอบคอบไว้บ้างนะครับ”
เห็นสีหน้าหานชุนเยี่ยนไม่สู้ดี อี้จงไห่ก็รีบเสริมทันที “คุณอย่าเพิ่งไม่เชื่อสิ ผมบอกเลย คนคนนี้น่ะ...”
พูดไปพลาง อี้จงไห่ก็เล่าเรื่องที่ฉินเฟิงเข้ามาในลานตั้งแต่วันแรก แล้วรังแกเขาและตระกูลเจีย รวมถึงเรื่องยายหูหนวกที่อยู่ลานหลัง ให้ฟังหมด