หยางอ้ายหมินโกรธจัด!
แทบอยากจะฉีกเจียตงซวี่ที่ยืนตวาดใส่หน้าตัวเองอยู่ตรงนี้ให้เป็นชิ้นๆ
เดิมทีภายใต้การ “รุมโจมตี” สองทางของอี้จงไห่กับฉินหวยหรู เขาเริ่มคิดจะล้มเลิกการเอาเรื่องปั่งเกิ้ง และให้โรงงานออกค่ารักษาพยาบาลให้ปั่งเกิ้งแล้ว
แต่คำพูดของเจียตงซวี่กลับทำให้เขาเปลี่ยนใจไปโดยสิ้นเชิง
อี้จงไห่กับฉินหวยหรูก็โกรธจัดเช่นกัน!
พวกเขารู้สึกได้ชัดเจนว่า แค่ยื้อต่อไปอีกสักพัก ผู้อำนวยการโรงงานหยางก็จะยอมอ่อนข้อ และตกลงจ่ายค่ารักษาของปั่งเกิ้ง
แต่ไม่มีใครคิดเลยว่า ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ เจียตงซวี่จะพูดคำพูดไร้สมองแบบนั้นออกมาได้
นี่มันไม่ใช่การเอามือตบหน้าหยางอ้ายหมินฉาดๆ หรอกหรือ?
“ตงซวี่!”
อี้จงไห่โมโหจนแทบคลั่ง จ้องเขาด้วยสายตาดุร้าย:
“แกพูดบ้าอะไรของแก? รีบขอโทษผู้อำนวยการโรงงานหยางเดี๋ยวนี้!”
ฉินหวยหรูก็พูดเสริมตามไปด้วย: “ตงซวี่ รีบขอโทษเร็วเข้า ผู้อำนวยการโรงงานหยางต้องให้อภัยคุณแน่!”
พูดจบ ฉินหวยหรูก็หันไปทางหยางอ้ายหมิน อธิบายว่า:
“ผู้อำนวยการโรงงานหยางคะ ตงซวี่ไม่ได้ตั้งใจ เขาแค่เพราะปั่งเกิ้งบาดเจ็บ อารมณ์เลยรุนแรงเกินไปหน่อย ขอร้องล่ะค่ะ ได้โปรดอภัยให้เขาสักครั้งเถอะ!”
“ใช่ๆ ผู้อำนวยการโรงงานหยาง ตงซวี่แค่เสียใจมากเกินไป!”
อี้จงไห่พยักหน้าหงึกๆ ในใจแอบชูนิ้วโป้งให้ความสามารถในการรับมือสถานการณ์ของฉินหวยหรู
“ไม่ ผมไม่ได้อารมณ์รุนแรง!”
เจียตงซวี่ไม่สะทกสะท้านต่อความพยายามกู้สถานการณ์ของทั้งสองคนเลยสักนิด
เขารีบก้าวเข้ามาตรงหน้าหยางอ้ายหมิน ชี้นิ้วใส่จมูกเขาแล้วตะคอกเสียงดัง:
“ลูกชายผมบาดเจ็บในโรงงาน โรงงานก็ต้องรับผิดชอบค่ารักษาของเขา
ไม่ใช่แค่นั้น หมอบอกแล้วว่า ต่อให้ลูกผมหายดี ก็ยังต้องเสียโฉม ดังนั้นโรงงานต้องชดใช้เพิ่มให้เราอีกก้อนใหญ่!
หยางอ้ายหมิน ถ้าแกกล้าไม่จ่าย ผมจะไปฟ้องที่กระทรวงอุตสาหกรรม!”
ตูม———
พอเจียตงซวี่พูดจบ อี้จงไห่ก็ทรุดนั่งลงกับพื้นทันที เงยหน้ามองศิษย์คนนี้อย่างหมดคำพูด สายตาเหมือนกำลังมองคนโง่คนหนึ่ง
ส่วนฉินหวยหรู ได้แต่ถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจว่า ตอนนั้นตาบอดไปได้อย่างไร ถึงได้มาหลงรักไอ้โง่แบบนี้?