"รองหัวหน้าฉิน ขอบคุณจริง ๆ นะครับ!"
ภายในป้อมตำรวจเจียวเต้าโข่ว ผู้กำกับการเจ้าเจี้ยนจวินจับมือฉินเฟิงเขย่าแรง ๆ
"ที่ไหนกัน ผู้กำกับการเจ้าเกรงใจไปแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้ว"
ฉินเฟิงยิ้มพลางโบกมือ รู้สึกมาตลอดว่าอีกฝ่ายกระตือรือร้นเกินไปหน่อย
"รองหัวหน้าฉิน เรื่องที่เหลือให้พวกเราจัดการเองนะครับ
ส่วนรางวัลชมเชยของคุณ เราจะรีบดำเนินการให้เร็วที่สุด เงินรางวัลกับใบประกาศเกียรติคุณจะส่งตรงไปที่โรงงานรีดเหล็กเลยครับ"
"ได้ งั้นถ้าไม่มีอะไรผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"
ฉินเฟิงเห็นว่ามืดแล้ว เลยอยากรีบกลับ สำหรับเกียรติยศแบบนี้เขาชินเสียแล้ว
เจ้าเจี้ยนจวินถามอย่างกระตือรือร้นว่า "จะให้ผมจัดรถไปส่งไหมครับ?"
"ไม่ต้องครับ ผมขี่จักรยานมา"
โบกมือลาเจ้าเจี้ยนจวิน ฉินเฟิงหมุนตัวเดินจากมา
ตลอดทางไม่มีอะไร กลับถึงซื่อเหอย่วนก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว
เข็นรถกลับเรือนทิศตะวันออกก่อน ปรากฏว่าที่บ้านไม่มีใคร
คิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉินเฟิงเดินไปทางเรือนหลัง
เป็นไปตามคาด มาแต่ไกลก็ได้ยินเสียงหัวเราะพูดคุยดังมาจากบ้านหลิวไห่จง ยังมีเสียงเรียก "ท่านปู่รอง" "ท่านป้าสะใภ้เล็ก" อันแสนหวานเลี่ยนของสามพี่น้องตระกูลหลิวอีกด้วย
เฮอะ~
ฉินเฟิงยกมุมปากยิ้ม ผลักประตูเข้าไปตรง ๆ
"ท่านอาเขย!"
"ท่านปู่ใหญ่!"
"พี่!"
ทุกคนเห็นฉินเฟิง ต่างลุกขึ้นมาต้อนรับ
"พี่ กลับมาแล้วเหรอ!" เด็กน้อยพุ่งเข้ามาในอ้อมกอดฉินเฟิงทันที
แม้ทั้งสองจะเพิ่งรู้จักกันได้สองวัน แต่ความผูกพันของเด็กน้อยที่มีต่อฉินเฟิงนั้นลึกซึ้งยิ่งกว่าฉินหยางที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กเสียอีก นี่ทำให้ฉินหยางรู้สึกหมั่นไส้อยู่ในใจ
"ฮ่า ๆ ๆ ~"
ยิ้มพลางอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาหมุนหนึ่งรอบ แล้วจึงวางลง
"วันนี้เป็นเด็กดีหรือเปล่า?"
"พี่ หนูดีมากเลย!" เด็กน้อยตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ปอยผมที่มัดไว้สองข้างแกว่งไปมา
"แกนี่นะ!"