โรงงานซ่อมเครื่องจักร ห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงงาน
หลิวเฟิงกำลังจัดการเอกสารอยู่ บางครั้งก็หยิบปากกาเหล็กขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่างลงไป
ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกผลักออก
“ ผะ...ผู้อำนวยการ โรงงานรีดเหล็กส่งคนจากแผนกรักษาความปลอดภัยม...มาแล้ว”
หลิวเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดอย่างไม่พอใจ “มาคนเดียวก็เชิญเข้ามาสิ แกจะตื่นเต้นอะไรหนักหนา?”
พูดจบ เขาก็ส่งแก้วน้ำบนโต๊ะของตัวเองให้
“ดื่มน้ำก่อน ค่อย ๆ พูด”
คนที่มาได้จิบน้ำหนึ่งคำ ในที่สุดก็หายใจทัน
“ไม่ใช่ครับผู้อำนวยการ ครั้งนี้คนที่มาเขาพิเศษหน่อย ทางห้องส่งข่าวโทรมาบอกว่า เป็นรองหัวหน้าฝ่ายป้องกันของโรงงานรีดเหล็ก!”
“อะไรนะ แล้วทำไมไม่บอกแต่แรก?!”
หลิวเฟิงบ่นหนึ่งประโยค แล้วลุกขึ้นเดินออกไปทันที
ถ้าเป็นแค่สมาชิกธรรมดา ๆ ของแผนกรักษาความปลอดภัย ต่อให้เป็นหม่าปิง หลิวเฟิงก็ไม่ใส่ใจ
แต่คนที่มาเป็นรองหัวหน้าฝ่ายป้องกัน มันก็ทำให้เขาห้ามไม่ให้ใส่ใจไม่ได้
แต่เดินไปได้สองก้าว หลิวเฟิงก็หยุดฝีเท้าแล้วถอยกลับมา
คนที่มาเห็นท่าทางเขาแบบนี้ อดถามไม่ได้ “ผู้อำนวยการ ทำไมไม่ไปรับเขาล่ะ รองหัวหน้าเขายังรออยู่ที่หน้าประตูนะ!”
“ไม่!”
หลิวเฟิงโบกมือ กลับมีสีหน้าแปลก ๆ มองคนที่มาก่อนถามว่า
“พวกแผนกรักษาความปลอดภัยของโรงเรา ยังหลบอยู่ในห้องเวรอยู่หรือเปล่า?”
คนที่มาแม้จะไม่รู้ว่าเขาหมายความว่าอะไร แต่ก็ตอบตามจริง “ยังอยู่ครับ พวกเขาไม่ได้ออกมาเลย!”
“อือ ดี!” หลิวเฟิงพยักหน้า แล้วพูดขึ้น
“งั้นเดี๋ยวฉันค่อยไปทีหลัง นี่เป็นโอกาสดีที่หาไม่ได้ง่าย ๆ ฉันอยากดูว่ารองหัวหน้าคนนี้ จะเป็นคนที่ทำงานจริงหรือเปล่า
แกไปคอยดูที่หน้าประตูโรงงาน มีอะไรก็รีบกลับมารายงานฉัน”
“ครับ” คนที่มารับคำแล้วหันหลังเดินจากไป
หน้าประตูใหญ่โรงงานซ่อมเครื่องจักร
ฉินเฟิงสีหน้าไม่พอใจ หรี่ตามองประตูใหญ่ที่ว่างเปล่า
ทั้งประตูโรงงานซ่อมเครื่องจักร กลับมีเพียงลุงเฝ้าประตูคนเดียวที่อยู่เวร
ช่วงเวลาทำงาน กลับไม่เห็นสมาชิกแผนกรักษาความปลอดภัยสักคน
ในบริเวณโรงงานทั้งหมด กลับมีคนที่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่พนักงานโรงงาน เดินไปเดินมาอย่างอิสระ
“ไป ไปที่ห้องเวรของแผนกรักษาความปลอดภัย!”