“เป็นไปได้ยังไง?” ท่ามกลางฝูงชน หนานอี้ได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที อดปิดปากพึมพำกับตัวเองไม่ได้
เขาหาเบาะแสได้จริง ๆ ด้วย!
แต่พอคิดดี ๆ แล้ว ต้าเมากับพวกยังเป็นแค่เด็ก จะมีอะไรพลาดก็เป็นเรื่องปกติ
ยิ่งคิดก็ยิ่งใจไม่ดี หนานอี้สีหน้าซีดขาว ค่อย ๆ ถอยหลังเข้าไปในฝูงชน
เขาพอจะมองออกแล้ว คนตรงหน้าคนนี้มีชั้นเชิงไม่ธรรมดา ต้าเมากับพวกไม่ใช่คู่ต่อสู้แน่ ๆ
เพื่อความอยู่รอด ทางเดียวตอนนี้คือรีบกลับไปทำลายหางหมูเส้นนั้น แล้วไปตกลงเรื่องปากคำกับต้าเมากับพวกก่อนล่วงหน้า
และการกระทำของหนานอี้ ย่อมไม่รอดพ้นสายตาของฉินเฟิงที่จับตาดูเขาอยู่ตลอด
ฉินเฟิงยิ้มมุมปาก พูดกับหม่าปิงข้าง ๆ สองสามประโยคเบา ๆ แล้วหันหลังกลับเข้าห้องเวร
แต่พอฉินเฟิงกลับมาถึงห้องเวร เขาไม่ได้หยุดอยู่ แค่เปิดหน้าต่างห้องด้านในกระโดดออกไปข้างนอก แล้ววิ่งเลียบกำแพงไปอีกทางหนึ่ง
หน้าประตูหอพักพนักงาน
หนานอี้รีบร้อนกลับบ้าน พอดีกับเหลียงลาตี้ที่กำลังลากเด็ก ๆ ออกไปข้างนอก
“โอ๊ย! ใครไม่รู้จักดูดวงตาแบบนี้วะ?!”
เหลียงลาตี้ลากเด็กอยู่ไม่ทันระวัง พุ่งชนเข้ากับหนานอี้เต็ม ๆ เกือบล้มคว่ำ
พอเห็นว่าเป็นหนานอี้ เหลียงลาตี้ไม่ยอมทันที:
“เฮ้ย หนานอี้ นายเป็นอะไรไป รีบร้อนแบบนี้ ไปเกิดใหม่เร็ว ๆ หรือไง?”
เหลียงลาตี้ปากไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ในฐานะแม่ม่าย เธอไม่ใช่คนอ่อนแอในโรงงานเอาเสียเลย
ส่วนหนานอี้ที่วิ่งกลับมาทั้งทาง ตอนนี้โมโหแทบตาย แต่ก็ทำได้แค่หอบหายใจแรง ๆ แล้วเอามือจับเอวถาม:
“นาย...พวกนายจะไปไหน?”
“เฮ้ย! พวกฉันจะไปไหนมันเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับนาย!”