สิ่งที่ทำให้คนรู้สึกอับอายที่สุด ก็คือการเสียหน้าต่อหน้าศัตรูของตัวเอง
ตอนนี้อี้จงไห่รู้สึกเหมือนนุ่งผ้าล่อนจ้อนหมุนหินโม่ — อายจนหาที่ลงไม่เจอ
พอเห็นฉินเฟิงมา อี้จงไห่หน้าแดงก่ำ รีบก้มหน้าหลบสายตาอีกฝ่าย
"เฮ้ย อาจารย์อี้ เป็นอะไรไปล่ะ? เขินรึ?" ฉินเฟิงหัวเราะ เดินมาหมอบลงตรงหน้าอี้จงไห่ มองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม
"ฉินเฟิง อย่าให้มันเกินไป!" อี้จงไห่ทั้งโกรธทั้งอาย
"เฮ้ย ดีนะแกอี้จงไห่ ยังกล้าขู่ฉันอีก?!"
ฉินเฟิงผุดลุกขึ้น สั่ง: "หม่าปิง!"
"ขอรับ"
"ถามหน่อย อี้จงไห่ค้ากำไรเกินควรนี่ ควรลงโทษยังไง?"
"เรียนท่าน!" หม่าปิงเหลือบมองอี้จงไห่ แล้วพูด:
"คนแบบอี้จงไห่ โดยทั่วไปจะถูกโรงงานประณาม ตักเตือน พร้อมปรับเงินสองถึงห้าเท่า"
"ไม่พอ!" พอได้ยินว่าโทษแค่นี้ ฉินเฟิงขมวดคิ้ว:
"อี้จงไห่เพิ่งขู่ฉันด้วย สถานการณ์มันร้ายแรงกว่า
งั้นก็ลงโทษขั้นสูงสุดห้าเท่า
แถมส่งเขาไปประจานในโรงงาน ให้ทุกคนได้เห็นว่า ค้ากำไรเกินควรมันเป็นยังไง!"
"ฉินเฟิง!"
ได้ยินว่าจะถูกส่งไปประจาน อี้จงไห่เหมือนถูกฟ้าผ่า
ค่าปรับไม่เป็นไร มากสุดก็แค่สิบหยวน แต่ประจานนี่มันเอาหน้าเขาไปถูพื้นชัดๆ
"แก..."
"แกอะไรแก?" ฉินเฟิงสีหน้าบึ้งขึ้นทันที: "อี้จงไห่ ใจกล้าดีนะ ยังกล้าขู่ฉันอีก?"
"ไม่..ไม่ใช่..." คนฉลาดย่อมไม่สู้ตอนเสียเปรียบ พอเห็นฉินเฟิงโกรธ อี้จงไห่ก็รีบยิ้มแห้งขอความเมตตา:
"รองหัวหน้าฉิน... เราเป็นเพื่อนบ้านในซื่อเหอย่วนเดียวกันนะ ปล่อยข้าสักครั้งไม่ได้รึ?"
"หึ อี้จงไห่ นี่แกมาอ้อนวอนฉันรึ?"
"ใช่ๆ รองหัวหน้าฉิน ได้โปรด ให้เกียรติข้า อย่าส่งข้าไปประจานในโรงงานเลย!"
อี้จงไห่รักศักดิ์ศรีที่สุด ถ้าถูกส่งไปประจาน แล้วต่อไปจะเอาหน้าไปทำงานในโรงงานได้ยังไง?
"หึหึ..... ไม่!" ฉินเฟิงหุบยิ้ม หมุนตัวเดินจากไป
ล้อเล่นรึไง แกเป็นใคร ถึงจะให้ฉันไว้หน้าแก!
"เฮ้ย ฉิน...."
อี้จงไห่ยังจะขอความช่วยเหลือ พอผุดลุกก็ถูกตำรวจข้างๆ ฟาดกระบองใส่หัวอีกที