“พี่ใหญ่ ผมขอบคุณนะ!”
“เฮ้ย น้องชาย พูดอะไรของแก!”
“ก็แค่เสบียงหยาบนิดหน่อย เรื่องเล็กเอง”
ภายในห้องทำงานของหลี่หวยเต๋อ ฉินเฟิงกำลังหารือเรื่องซื้อเสบียงกับหลี่หวยเต๋อ
หลังจากทราบเรื่องของหลี่เว่ยกั๋ว ฉินเฟิงก็ตรงไปหาซ่งเฉียง ทั้งสองปรึกษากันแล้วตัดสินใจว่าจะเบิกเงินส่วนหนึ่งจากงบประมาณของแผนกรักษาความปลอดภัยมาใช้ซื้อเสบียงสำหรับสมาชิกแผนกที่ครอบครัวลำบาก เพื่อแจกเป็นเงินช่วยเหลือผู้ยากไร้
เพียงแต่ปัญหาเดียวก็คือ มีแต่เงิน แต่ไม่มีคูปอง ก็ยังซื้อเสบียงไม่ได้อยู่ดี
พวกเขาไม่มีคนรู้จักที่แผนกจัดหาเสบียงเลยสักคน
จนปัญญา ฉินเฟิงจึงต้องหน้าด้านมาขอความช่วยเหลือจากหลี่หวยเต๋อ
สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ หลี่หวยเต๋อตอบตกลงโดยไม่พูดพล่าม ทำให้ฉินเฟิงซาบซึ้งใจมาก
“พี่ใหญ่ ขอบคุณมาก พี่น้องแผนกรักษาความปลอดภัยจะจดจำน้ำใจนี้ตลอดไป”
“ฮ่าๆ น้องชาย พูดแบบนี้ก็เห็นห่างกันแล้ว พี่น้องแผนกรักษาความปลอดภัยเหนื่อยยาก นี่ก็เป็นสิ่งที่ฉันควรทำ”
ว่าแล้ว หลี่หวยเต๋อก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาผู้รับผิดชอบคลังเสบียงใต้บังคับบัญชา
หลี่หวยเต๋ออยากผูกมิตรกับแผนกรักษาความปลอดภัยมานานแล้ว แต่ไม่เคยมีโอกาสดี ตอนนี้ฉินเฟิงมาได้จังหวะพอดี
ในฐานะหัวหน้าฝ่ายจัดหาของโรงงานรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่หมื่นคน หลี่หวยเต๋อมีเสบียงผ่านมือหลายร้อยตันต่อเดือน
เสบียงเล็กน้อยที่แผนกรักษาความปลอดภัยต้องการ แค่เพิ่มนิดหน่อยในรายการจัดซื้อก็พอใช้แล้ว
แถมอีกฝ่ายยังให้เงิน หลี่หวยเต๋อแทบไม่ออกแรงเลย แต่ได้บุญคุณมหาศาล ใครจะไม่ทำเล่า?
วางสายโทรศัพท์ หลี่หวยเต๋อหัวเราะและพูดว่า