เงินที่อัดอยู่ในกระเป๋าเสื้อหนัง เป็นเงินที่กู้หม่านเก็บไว้ซื้อเครื่องจักร
เอามาจ่ายค่าเข้าเมืองน่ะหรือ ไม่มีทาง
“ทุกวันมีคนอยากเข้าเมือง” ยามไม่ได้โมโห เขาชี้ไปยังทางลาดไม้ไผ่เบื้องล่าง
“ข้างนอกอันตราย ใคร ๆ ก็รู้ แต่พื้นที่ที่ไม้ไผ่ศักดิ์สิทธิ์ค้ำจุนไว้ รวมแล้วก็มีแค่ 2 ตารางกิโลเมตร”
“สร้างบ้านได้เท่านี้ จะให้ใครมาก็ยัดเข้าไปหมดคงไม่ได้”
“ไม่มีใบอนุญาต แถมไม่จ่ายเงิน จะให้เข้าไปจริง ๆ ไม่ได้”
“ข้างหลังยังมีรถอีกนะพี่ชาย ช่วยหลบไปข้าง ๆ ก่อน” ยามอีกคนพยักหน้า
“แล้วผู้มีอาชีพพิเศษล่ะ?” กู้หม่านยังไม่ขยับ
“คุณเป็นผู้มีอาชีพพิเศษเหรอ?” ยามมองเสื้อผ้าปะชุนของเขา
“ผมแค่ถามว่าผู้มีอาชีพพิเศษเข้าได้ไหม”
“ได้”
“ในเมืองยอมกันที่ไว้ให้คนสู้เป็นและลงแรงได้จริง ๆ ถ้าตัวประหลาดบุกเมืองขึ้นมา ผู้มีอาชีพพิเศษก็ต้องออกไปยืนแนวหน้าเหมือนกัน”
“มีใบรับรองอาชีพก็เอามาให้ดู ถ้าไม่ได้พกมา ที่นี่ก็ทดสอบได้”
ยามหันไปทางประตู หยิบเครื่องวัดแรงบีบมือแบบกลไกจากลังไม้
ตัวเรือนเหล็ก มีด้ามจับคู่ ด้านหน้าฝังหน้าปัดกลม เข็มชี้หยุดอยู่ที่ศูนย์ ขีดวัดเรียงไปจนถึง 300 กิโลกรัม
“ถ้าบีบมือข้างเดียวได้ถึง 200 กิโลกรัม ก็จะปล่อยผ่านในฐานะผู้มีอาชีพพิเศษ”
กู้หม่านรับเครื่องวัดแรงบีบมือมา ลงจากรถแล้วยืนให้มั่น
มือขวาจับด้ามเหล็กแน่น นิ้วทั้งห้าหุบเข้าหากัน เข็มบนหน้าปัดเริ่มขยับ
100
150
ยามที่ยังเหลือบมองกระบะท้ายอยู่ เห็นเข็มไม่หยุดก็หันกลับมามองมือของกู้หม่าน