แป้นหมุนรหัสสี่วงฝังเรียงกันอยู่บนประตูหิน
แป้นแต่ละวงมีตัวเลขตั้งแต่ศูนย์ถึงเก้า รวมแล้วมีรหัสให้ลองทั้งหมด 10,000 ชุด
หนูแทะกระดูกขยับนิ้วชี้ซีดขาวสองสามที ความมั่นใจบนใบหน้าค่อย ๆ แข็งค้าง
ไม่มีรูกุญแจ
เขายังไม่ยอมแพ้ คลำไปทั่วประตูหินทั้งบาน ไล่ตั้งแต่ร่องประตู ห่วงคล้องประตู ไปจนถึงรอบแป้นหมุนรหัส ไม่เจอแม้แต่รูเล็กพอจะสอดเล็บเข้าไปได้
ตลอดชีวิตนี้ เขาเคยงัดแม่กุญแจไม้ แม่กุญแจเหล็ก และแม่กุญแจสปริงมาแล้ว ต่อให้เป็นประตูนิรภัยของเมืองปลอดภัย ก็ยังใช้กระดูกนิ้วสักท่อนแหย่เปิดได้
แต่ของที่ไม่ต้องใช้กุญแจแบบนี้ เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
“ไม่มีรูกุญแจ แล้วจะเรียกว่ากุญแจได้ยังไง?”
“นี่มันเล่นตุกติกกันชัด ๆ”
หนูแทะกระดูกจับห่วงคล้องประตูไว้แน่นข้างหนึ่ง แนบหูกับประตูหิน แล้วค่อย ๆ หมุนแป้นรหัส
สำหรับแม่กุญแจแบบหมุนทั่วไป แค่ดึงสลักให้ตึง พอหมุนเลขถูกตำแหน่ง สัมผัสที่มือย่อมเปลี่ยนไปบ้าง
อาจจะเบาลง หรือหนักขึ้น
อย่างน้อยก็น่าจะได้ยินเสียงเสียดสีจากด้านในสักนิด
แต่แป้นทั้งสี่วงตรงหน้าให้ความรู้สึกเหมือนกันไปหมด
กึก กึก
ตัวเลขทุกตัวดูเหมือนจริง แต่ก็ปลอมไปหมดทุกตัว
หนูแทะกระดูกลองเลขศูนย์ทั้งสี่หลักก่อน
ไม่เปิด
เลขหนึ่งทั้งสี่หลัก
ไม่เปิด
หนึ่ง สอง สาม สี่
ก็ยังไม่เปิด
หนูแทะกระดูกจ้องตัวอักษรทาทาบนประตู กัดฟันหมุนเป็นเลขห้า สอง ศูนย์ ศูนย์
ประตูหินไม่แม้แต่จะส่งเสียงผายลม
“ทำเป็นเก่งไปได้”
หลังลองรหัสที่คุ้นเคยหมดแล้ว เขาถอดถุงมือหนังข้างขวาออก นิ้วชี้กระดูกขาวสั่นไหวเบา ๆ
เข็มกระดูกเส้นเล็กเท่าเส้นผมงอกออกมาจากปลายนิ้ว แทงลอดเข้าไปในร่องของแป้นรหัสวงแรก