กู้หม่านเปิดประตูกันขโมย แล้วพุ่งออกไปพร้อมอาหนิวที่ตามมาติด ๆ
ศพดิบหกเจ็ดร่างกรูกันเข้ามาจากระยะไกล ร่างหนึ่งอ้าปากเน่าเฟะ พุ่งตรงเข้าใส่กู้หม่าน
กู้หม่านเบี่ยงตัวหลบ มือซ้ายยื่นออกไปตามจังหวะ ตบยันต์ขั้นเริ่มต้นลงบนอกมัน
แสงสีขาวระเบิดวาบ
หน้าอกของศพดิบกลายเป็นรูไหม้เกรียม เนื้อเน่าบนร่างแปรสภาพเป็นถ่านอย่างรวดเร็ว มันเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มลงกับพื้น
กู้หม่านก้มมองนาฬิกาข้อมือ
เวลานับถอยหลังลดลงไป 2 ชั่วโมง
แต่ยันต์ขั้นเริ่มต้นหนึ่งแผ่นต้องใช้เวลาถึง 2 ชั่วโมงกว่าจะเสริมพลังได้ ยังไม่รวมค่าวัสดุกับเวลาที่ใช้ทำอีก
“แม่ง ขาดทุนชัด ๆ!”
ดูท่าคงต้องใช้ดาบฆ่าอย่างเดียว ยันต์ขั้นเริ่มต้นไม่ต้องเสียไป แถมยังได้เวลา 2 ชั่วโมงเต็ม ๆ
แบบนี้ต่างหากถึงจะเรียกว่ากำไรล้วน ๆ
กู้หม่านชี้ดาบไปยังฝูงศพที่ยังคงเบียดเข้ามาในวงแสง
“อาหนิว! อย่าทุบหัว หักขาหักเอวก็พอ”
“เดี๋ยวฉันจัดการปิดฉากเอง”
“หม่านจื่อ ของพวกนี้ถ้าไม่ทุบหัวให้เละก็ตายไม่สนิทนะ!” อาหนิวถามด้วยสีหน้างุนงง
“บอกให้ทำให้มันพิการก็ทำให้มันพิการ! ที่เหลือฉันจัดการเอง ฉันชอบฟันเองกับมือ!”
อาหนิวสะดุ้งจนหนาววาบ “หม่านจื่อ นายชอบทรมานคนให้ตายด้วยเหรอ?”
“พวกมันตายไปแล้วทั้งนั้น”
“อ้อ”
อาหนิวไม่เข้าใจ แต่ก็ยังทำตามอย่างว่าง่าย
ศพดิบสามร่างเพิ่งเข้ามารุม อาหนิวก็หมุนเอว เหวี่ยงพลองไม้ท่อนใหญ่กวาดออกไป
กร๊อบ!
หน้าแข้งทั้งหกข้างหักติด ๆ กัน ศพดิบสามร่างล้มกองรวมกัน แต่ยังคงใช้แขนสองข้างคลานไปข้างหน้า
กู้หม่านถือดาบเดินเข้าไป ฟันใส่ลำคอสามครั้งติดกัน
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
หัวเน่าเฟะสามหัวกลิ้งออกไปทีละหัว เวลานับถอยหลังก็ลดลงไปอีก 6 ชั่วโมง
“ใช่! จังหวะนี้แหละ!”
กู้หม่านสะบัดเลือดดำออกจากดาบ
“ของฟรีนี่แหละอร่อยที่สุด”
ทั้งสองเดินหน้ากวาดล้างไปตามวงแสงที่โคมศพช่วยกางออก
คนหนึ่งคอยหักขา อีกคนตามหลังมาฟันหัว