กู้หม่านพุ่งเข้าไปในป่าผิวเทา
กิ่งไม้แห้งฟาดแก้ม พุ่มหนามคอยขูดเสื้อหนังไม่หยุด เขาไม่มีเวลาหลบ เลือกมุดเข้าไปตรงบริเวณที่ต้นไม้ขึ้นหนาแน่นที่สุด
ถึงสองพี่น้องจะเร็วแค่ไหน ก็ยังไม่กล้าพุ่งชนต้นไม้ผิวเทาลำต้นใหญ่ตรง ๆ
เงาร่างสองสายที่เร็วเกินมนุษย์ไล่ตามมาติด ๆ ห่างจากด้านหลังเขาไม่ถึง 30 เมตร
น้องสาวถูกต้นไม้แห้งที่ขวางอยู่ตรงหน้ากั้นไว้ เธอขี้เกียจแม้แต่จะอ้อม จึงยกขาขึ้นถีบเต็มแรง
ปัง!
ต้นไม้แห้งที่มีลำต้นใหญ่เท่าต้นขาหักสะบั้นกลางลำ
เศษไม้หลายชิ้นหมุนคว้างกระเด็นออกไป กระแทกแผ่นหลังของกู้หม่านดังเปรี๊ยะ ๆ ชุดป้องกันปีศาจเจ็ดหมาป่ากันเสี้ยนไม้แหลมคมไว้ได้ แต่แรงกระแทกยังทำให้หลังเขาปวดแปลบ จนเกือบหน้าคะมำ
“ยังจะหนีอีกเหรอ?”
“ผู้ใช้ยันต์ขั้นเริ่มต้นอย่างนายจะหนีไปได้สักแค่ไหน!”
ประมาณ 5 วินาทีต่อมา
เสียงดังสนั่นพลันแว่วมาจากส่วนลึกของป่า
ปัง!
ทั้งแรงกระแทกและเสียงต้นไม้หักเหมือนกับเสียงจากลูกเตะของน้องสาวเมื่อครู่ไม่มีผิด
ราวกับในส่วนลึกของหมอกเทามีใครอีกคนซ่อนตัวอยู่ แม้มองไม่เห็น แต่กลับเลียนแบบท่าทางของเธอ เตะต้นไม้แห้งหักกลางลำเช่นกัน
พี่สาวเหลือบมองไปทางต้นเสียง
“เสียงสะท้อนเหรอ?”
“ช่างมันเถอะ จะเป็นอะไรก็ช่าง”
น้องสาวไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยสักนิด
“ถึงไอ้หมอนี่จะมุดลงดินไป วันนี้ฉันก็จะขุดมันขึ้นมาให้ได้!”
เธอเร่งฝีเท้าอีกครั้ง ขาทั้งสองถีบพื้น พาร่างพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
กู้หม่านที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้าตัวเกร็งขึ้นมาทันที เขานึกถึงคำเตือนของอาหนิวตอนเข้าไปตัดต้นไม้ในป่าผิวเทาครั้งก่อน