สิ้นเสียงนั้น พี่สาวก็รีบหุบปากแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะแตะ “ศพ” ของน้องสาว
เธอค่อย ๆ ถอยหลัง ปลายเท้าแตะลงบนรากไม้ที่นูนขึ้นมาเบา ๆ ก่อนจะพุ่งออกจากป่าไปอย่างรวดเร็ว
ทุกย่างก้าวแผ่วเบา เธอเลือกเหยียบก้อนหินกับรากไม้ใหญ่เพื่อออกแรงส่ง ยอมบิดตัวกลางอากาศอย่างฝืนทน ดีกว่าชนกิ่งไม้หักแม้แต่กิ่งเดียว
ไม่นานนัก ร่างของเธอก็หายลับไปในหมอกเทา
ภายในป่ากลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
กู้หม่านยังคงหมอบอยู่ในหลุมโคลน ไม่ขยับเขยื้อน
เขารออยู่นานถึงหนึ่งเค่อ เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีเสียงฝีเท้าใด ๆ อยู่รอบข้าง จึงค่อย ๆ คลานออกมาจากใต้ใบไม้ผุอย่างกับหนอน
เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปทางที่พี่สาวจากไป แต่คลานเลียบพื้นดินต่อไปอีกหลายสิบเมตร อ้อมไปหลบหลังต้นไม้อีกกลุ่มหนึ่ง แล้วจึงจับลำต้นค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
กู้หม่านมองต้นไม้ผิวเทา “สดใหม่จากเตา” แล้วกลืนน้ำโคลนลงคอ
“ดีนะที่ฉันขี้ขลาดพอ คนเราจะรอดได้นานก็ต้องใช้สมองจริง ๆ”
เขาอ้อมไปไกลมาก กระทั่งต้นไม้ผิวเทารอบตัวเริ่มเบาบางลง และร่องดินด้านนอกกลับมาปรากฏตรงหน้า จึงกล้ายืดตัวขึ้น
ไม่ไกลนัก มีคนสี่คนล้อมอยู่รอบจุดดินถล่ม
ชาวบ้านสามคนถือพลั่วเหล็ก พยายามขุดดินในร่องออกมาอย่างบ้าคลั่ง
อาหนิวขุดจนตาแดงก่ำ ทั้งกวัดแกว่งพลั่วทั้งตะโกนเสียงดัง
“หม่านจื่อ อย่าเพิ่งตายนะโว้ย!”
“ที่ดินในเขตหมู่บ้านที่เอ็งรับปากจะยกให้ฉันน่ะ ฉันไม่เอาแล้วก็ได้!”
“เลิกขุดได้แล้ว”
กู้หม่านลากขาอ่อนแรงเดินออกมาจากด้านหลังพวกเขา
“ขืนขุดต่อ อีกเดี๋ยวก็ได้หลุมฝังศพให้ฉันพอดี”
พลั่วในมืออาหนิวหยุดกึก
เขาหันกลับมา เห็นกู้หม่านเปื้อนโคลนดำไปทั้งตัว บนหัวยังมีใบไม้ผุติดอยู่ ริมฝีปากก็สั่นระริก
“หม่านจื่อ?”
“นายไม่ได้ถูกฝังอยู่ข้างล่างเหรอ?”
“เกือบแล้ว”
กู้หม่านเดินไปข้างกองดินแล้วทิ้งตัวนั่งลง