“หม่านจื่อ ขุดถ้ำให้ใหญ่แค่ไหน?”
อาหนิวแบกเสียมขุดแร่กระดูกขาว ยืนอยู่หน้าช่องประตูที่เพิ่งเจาะเปิด
“ขุดลึกเข้าไปด้านใน 5 เมตร จากนั้นเจาะเข้าไปในตัวภูเขาอีก 8 เมตร เว้นความสูงไว้ 3 เมตร”
“เอาซะใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?” อาหนิวจุ๊ปาก “ต่อไปพวกเราจะอยู่ในถ้ำเดียวกันหมดเลยหรือไง?”
“ฝันไปเถอะ”
กู้หม่านตบผนังหินสีดำแข็งกระด้างเบา ๆ
“นี่เป็นแค่ห้องรับแขกที่ฉันเตรียมไว้ให้ตัวเอง”
เขาไม่ได้คิดจะขุดฐานที่มั่นทั้งแห่งให้เสร็จในคราวเดียว
เริ่มจากขุดห้องรับแขกออกมาก่อน แล้วเว้นช่องประตูไว้บนผนังสามด้าน ต่อไปค่อยขยายลึกเข้าไปตามช่องเหล่านั้น
ขยายเสร็จก็จะกลายเป็นห้องนอน ห้องทำงาน และห้องฝึกวิชา
ส่วนห้องน้ำก็ขุดเป็นห้องเล็กแยกไว้ต่างหาก พร้อมต่อท่อระบายน้ำทิ้งล่วงหน้า
สร้างบ้านสามห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกบนดินแดนรกร้าง จุดสำคัญคือค่อย ๆ ก่อสร้างเป็นงวด ๆ
ขอแค่ห้องรับแขกเป็นรูปเป็นร่าง เขาก็ใช้ข้อมือเสริมความแข็งแกร่งให้ถ้ำ ดันพลังป้องกันขึ้นจนสุดได้
“ลงมือกัน”
กู้หม่านยกเสียมขึ้น ฟาดเรียงเป็นหลุมตื้น ๆ ตามขอบช่องประตู
อาหนิวตามอยู่ด้านหลัง เล็งจุดรับแรงเหล่านั้นแล้วกระหน่ำฟาดทีละจุด
แกร๊ก!
ปลายเสียมสี่เหลี่ยมจัตุรัสแทงเข้าไปในผนังหิน รอยร้าวเส้นเล็ก ๆ แผ่ออกเป็นวง
อาหนิวเขย่าด้ามเสียม งัดแร่ดำก้อนใหญ่ลงมาได้ทั้งก้อน
ทั้งสองแบ่งหน้าที่กัน คนหนึ่งฟาด อีกคนงัด
ก้อนแร่ดำขนาดใหญ่ถูกแยกวางไว้ต่างหาก เก็บไว้ก่อกำแพงในภายหลัง
เศษหินเล็ก ๆ ถูกโกยไปกองข้าง ๆ เตรียมไว้ปูทาง
ส่วนผงแร่สีดำที่ร่วงลงพื้นก็ถูกกวาดใส่ถุงผ้าอย่างระมัดระวัง เก็บสะสมไว้ทำยันต์
เอาให้คุ้มทุกเม็ด ไม่เหลือเศษทิ้งไว้แม้แต่นิดเดียว
เสียงทุบหนัก ๆ ดังก้องไปทั่วหุบเขาไม่ขาดสาย