รถสามล้อบดผ่านก้อนกรวด ส่งเสียงครืดคราดต่ำ ๆ
ถนนสายนี้พังยับยิ่งกว่าที่กู้หม่านคิดไว้
พื้นถนนแตกร้าวเป็นหลุมเป็นบ่อ บางช่วงทรุดตัวลงทั้งแผ่น เหลือเพียงชั้นฐานถนนที่ยังพอเชื่อมต่อกัน โคลนดำที่เกิดจากหิมะละลายขังเต็มหลุมจนมองไม่เห็นว่าลึกแค่ไหน
ข้างทางมีรถยนต์คันหนึ่งนอนตะแคง เหลือเพียงโครงเหล็กไหม้เกรียม
ประตูทั้งสี่บานเปิดอ้า ล้อถูกถอดไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ฝากระโปรงหน้าถูกงัดวางไว้ด้านข้าง ส่วนของที่พอถอดออกได้ข้างในก็ถูกกวาดไปจนเกลี้ยง
บนเบาะคนขับยังมีเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งแขวนอยู่ตัวหนึ่ง
ตอนกู้หม่านขี่ผ่าน ลมรอบข้างสงบนิ่ง แต่เสื้อตัวนั้นกลับไหววูบ
เขาออกแรงถีบเพิ่มอีกนิด รถสามล้อเสริมโครงหนักบดก้อนกรวด มุ่งหน้าต่อไป
ลูกศรเล็ก ๆ บนหน้าจอนำทางตรงกลางแฮนด์กำลังเคลื่อนไปตามเส้นทางอย่างช้า ๆ
ระยะทางที่ผ่านไปเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ สัญลักษณ์บ้านที่มุมหนึ่งแหว่งหายไปก็ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา
กู้หม่านเหลือบมองแล้วรู้สึกอุ่นใจขึ้นไม่น้อย
อย่างน้อยคราวนี้ก็ไม่ต้องคอยสงสัยทุกครั้งที่เจอทางแยกว่าตัวเองขี่ผิดทางหรือเปล่า
เดินทางต่อไปอีกพักหนึ่ง บ้านหินเตี้ย ๆ ก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางหมอกเทา
บ้านพักคนดูแลถนน หลักหมายแรกมาถึงแล้ว
เสียงหวานเลี่ยนดังออกมาจากเครื่องนำทาง
“พี่ชายคะ ข้างหน้าคือบ้านพักคนดูแลถนน อย่าลืมยืนยันจุดหมายด้วยนะคะ~”
กู้หม่านเพิ่งยื่นมือออกไป ประตูบ้านพักคนดูแลถนนก็เปิดผาง
คนสี่คนทยอยเดินออกมา
สามคนถือมีดอยู่ในมือ ส่วนคนสุดท้ายหน้าตาโหดเหี้ยม มีปืนพกเสียบอยู่ที่เอว มือขวากดด้ามปืนไว้ตลอดเวลา
“หยุด!”
เฮยหลางยืนขวางกลางถนน