ผีขนดำกำลังก้มหน้าพุ่งชน ไม่อาจหยุดแรงได้ทัน
ร่างสูงเกือบสองเมตรเบียดเข้ามาตรงประตูอย่างแรง ไหล่กว้างกระแทกวงกบทั้งสองข้างเต็มแรง
โครม!
กระท่อมไม้ทั้งหลังสั่นสะเทือนตามไปด้วย
“ไอ้เวร รับพลองฉันไปกินซะ!”
อาหนิวดักรออยู่หลังประตูตั้งนานแล้ว
เดิมทีเขาก็แรงเยอะเหมือนวัวอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งเหวี่ยงพลองไม้ท่อนหนาในมือจนสุดแรง ฟาดเข้าใส่หัวฟู ๆ นั่นอย่างจัง
“โฮก!”
ผีขนดำถูกตีจนหัวสะบัด รีบหันไปหาอาหนิวทันที ฝ่ามือใหญ่เท่าพัดกวาดใส่เขา
อาหนิวรีบยกพลองขึ้นขวาง
แรงมหาศาลกระแทกเข้ามา เขาถอยกรูดไปหลายก้าวทั้งคนทั้งพลอง
“ไอ้ตัวนี่แรงชะมัด!”
ระหว่างที่ผีขนดำกำลังสนใจอาหนิว กู้หม่านก็อ้อมไปด้านข้างแล้ว เขาฟาดยันต์ขั้นเริ่มต้นใส่มันแบบไม่เสียดายสักแผ่น
หนึ่งแผ่น! สองแผ่น!
แสงสีขาวระเบิดออกบนร่างผีขนดำ ราวกับกรดกำมะถันเข้มข้น กัดกร่อนเนื้อหนังจนไหม้เกรียมเป็นแถบใหญ่
กู้หม่านกำลังจะฟาดแผ่นที่สาม แต่ผีขนดำเจ็บจนหันกลับมา กรงเล็บคมกริบตะปบเข้าใส่เขาโดยตรง
เขาทำได้เพียงย่อตัวหลบ แล้วฉวยจังหวะกระแทกประตูให้ปิด ประตูเหล็กนิรภัยที่เสียรูปอย่างหนักปิดเข้าหากันอีกครั้ง
ปิดประตูตีหมา
ตอนนี้ในบ้านมีคนเป็นสองคน กับผีร้ายระดับอำมหิตหนึ่งตัว
สองรุมหนึ่ง
เราได้เปรียบ!
กู้หม่านเพิ่งคิดได้เท่านั้น ผีขนดำก็ตบโต๊ะไม้ข้าง ๆ กระเด็นไป
กู้หม่านรีบหลบไปด้านข้าง
“อาหนิว ลุยต่อ!”
อาหนิวสบถพึมพำ พลางเหวี่ยงพลองพุ่งเข้าไปอีกครั้ง
ร่องเนื้อบนหน้าอกของผีขนดำพลันอ้าออก กัดหัวพลองไว้ เลือดเนื้อที่ม้วนพับรัดพลองแน่น มันถึงกับคิดจะลากอาหนิวทั้งคนทั้งพลองเข้าไปด้วย
อาหนิวปักเท้าทั้งสองลงกับพื้น กล้ามเนื้อแขนทั้งคู่ปูดโปน เขาฝืนชักเย่อกับมันราวกับกำลังชักเรือขึ้นฝั่ง
“หม่านจื่อ เร็วเข้า!”
“มาแล้ว!”
กู้หม่านพุ่งไปด้านหลังผีขนดำ ฟาดยันต์ขั้นเริ่มต้นแผ่นที่สามลงไป
แสงยันต์แผ่กระจายไปตามแนวสันหลัง เผาขนดำทั่วร่างจนหงิกงออย่างรวดเร็ว