เสียงจากนอกประตูทั้งร้อนรนทั้งหวาดกลัว ฟังดูเหมือนอาหนิวไม่มีผิด
แต่กู้หม่านกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง
อาหนิวตัวจริงถึงจะซื่อ แต่ก็ไม่ได้โง่ กฎที่ห้ามออกจากบ้านหลังฟ้ามืด เขาเป็นคนพูดเองแท้ ๆ แล้วจู่ ๆ จะมาทุบประตูขอความช่วยเหลือเวลานี้ได้ยังไง คิดยังไงก็ไม่ชอบมาพากล
“อาหนิว” ข้างนอกยังคงร้องเรียกวิญญาณ
ก๊อก
「หม่านจื่อ เปิดประตู!」
สามวินาทีต่อมา
ก๊อก
「หม่านจื่อ เปิดประตู!」
ทั้งเสียง น้ำเสียง แม้แต่ช่วงเวลาที่หยุดพักแต่ละครั้งก็เหมือนกันเป๊ะ
ที่ชวนขนหัวลุกยิ่งกว่าคือ ทั้งที่เสียงเคาะดังขนาดนั้น บานประตูกลับไม่สั่นแม้แต่น้อย ตะเกียงน้ำมันศพบนกรอบประตูก็ยังลุกโชนมั่นคง เปลวไฟไม่ไหวติงเลยสักนิด
กู้หม่านพลันเข้าใจทันที ไอ้เวรนี่ไม่ได้แตะประตูด้วยซ้ำ! แม้แต่เสียงเคาะก็เลียนแบบขึ้นมา!
มันไม่ได้เข้าใกล้บริเวณที่แสงตะเกียงน้ำมันศพส่องถึงเลยสักนิด แค่ซ่อนอยู่ในความมืด แล้วใช้เสียงหลอกให้เขาเปิดประตู
ฉลาดไม่เบา
กู้หม่านกำมีดแตงโมยี่ห้อหัวเฉียงแน่น ไม่ยอมส่งเสียงออกไปแม้แต่คำเดียว
สิ่งที่อยู่ข้างนอกทำซ้ำอยู่สิบกว่าครั้ง เมื่อเห็นว่าภายในบ้านไม่มีปฏิกิริยา ในที่สุดก็เลิกเสแสร้ง
「เปิดประตู…」
「เปิดประตู เปิดประตู เปิดประตู!」
เสียงยิ่งดังเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แหลมขึ้นเรื่อย ๆ
ท้ายที่สุด คำพูดไม่กี่คำเบียดอัดรวมกัน ฟังดูเหมือนมีหลายปากร้องตะโกนพร้อมกัน
วินาทีต่อมา
ปัง!
คราวนี้เป็นของจริง ประตูไม้หนาหนักสั่นสะเทือนเข้ามาอย่างแรง เปลวไฟบนตะเกียงน้ำมันศพพุ่งสูงวาบขึ้นมาทันที
เสียง「ซี่ ๆ」ดังมาจากนอกซอกประตู กลิ่นเหม็นไหม้ฉุนจมูกลอยทะลักเข้ามา
เป็นอย่างที่คิด สิ่งนั้นซ่อนตัวอยู่นอกบริเวณแสงส่องมาตลอด เพิ่งจะชนประตูก็ตอนนี้เอง ถึงได้สัมผัสกับแสงไฟจริง ๆ