กู้หม่านคว้าเสียมขุดแร่กระดูกขาวขึ้นมา จ่อไปยังตำแหน่งประตูที่เว้นไว้บนผนังด้านหลัง
เขาบิดเอวเหวี่ยงสะโพก แล้ววาดแขนฟาดลงไป
“รับเสียมของกูไปซะ!”
เคร้ง! เคร้ง! เศษหินร่วงกราวลงมาไม่ขาดสาย
ตอนนี้เขาขุดแร่ด้วยหลักการง่าย ๆ ว่าใช้แรงมหาศาลเข้าสู้ เดี๋ยวปาฏิหาริย์ก็เกิดเอง
เศษหินแร่ถูกใส่ลงในตะกร้าไม้ ส่วนก้อนใหญ่ที่ยังสมบูรณ์แยกกองไว้ด้านนอก ภายหลังจะได้เอาไปก่อกำแพงหรือปูพื้น
ขุดจนถึงเที่ยง ผนังก็เป็นหลุมตื้น ๆ ที่คนยืนได้หนึ่งคน
ช่วงนี้กู้หม่านฝึก《วิชากายาแปดเทพวัชระ》วันละ 6 รอบ
ท่าที่สาม ยกมือข้างหนึ่งขึ้นแล้วกดลง เขาฝึกเพิ่มจาก 6 รอบเป็น 9 รอบได้แล้ว
แต่รอบสุดท้ายยังติดอยู่เสมอ ไม่ก็เปลี่ยนมือช้าไปครึ่งจังหวะ ไม่ก็วางเท้าผิดตำแหน่งก่อนเวลา
คืนนั้นเขาตั้งท่าขึ้นอีกครั้ง
ทำต่อเนื่องไปจนถึงรอบที่ 9 ได้อย่างมั่นคง
เขาเหลือบดูเวลา ยังเหลืออีกสองนาทีกว่า ๆ ก่อนครบครึ่งชั่วโมง
พอแล้ว
ฝ่ามือขวายกขึ้นประคอง ฝ่ามือซ้ายกดลง กล้ามเนื้อสองข้างของร่างกายตึงขึ้นพร้อมกัน ราวกับเชือกสองเส้นที่ดึงไปคนละทิศ
จากนั้นไหล่ ข้อศอก เอว และสะโพกก็ผ่อนแรงสลับกันอย่างต่อเนื่อง ไม่มีสะดุด
เมื่อฝ่ามือสุดท้ายกลับมาอยู่ข้างลำตัว เวลาก็ยังไม่หมด
“สิบรอบ!”
กู้หม่านยืนนิ่งอยู่กับที่ อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วง
ท่าที่สาม สำเร็จสมบูรณ์!
กล้ามเนื้อที่กระตุกไหวทั่วร่างค่อย ๆ คลายลง
ระหว่างหัวไหล่ แขน แผ่นหลัง และเอวหน้าท้อง ราวกับมีเชือกที่มองไม่เห็นเพิ่มขึ้นมาหลายเส้น
เมื่อออกแรงจากเท้า เอวและหน้าท้องก็เกร็งตามธรรมชาติ ไหล่กับแผ่นหลังพลอยตึงขึ้นไปด้วย ท่าที่แต่ก่อนต้องแบ่งทำเป็นหลายช่วง ตอนนี้กลับเชื่อมต่อกันได้ในลมหายใจเดียว