พลั่วแรกฟันลงบนแนวกำแพงเมือง กู้หม่านยังไม่รีบร้อนขุดต่อ
ฐานกำแพงยาวถึง 20 เมตร หากขุดร่องเปิดออกมาทั้งหมดจริง ๆ แต่คลังเก็บหินกลับมีวัสดุไม่พอ สุดท้ายก็มีแต่จะเพิ่มหลุมดินเกะกะตรงปากหุบเขา
สองวันต่อมา เขาไม่ได้ออกจากหุบเขาเลย
กลางวันกำหนดขอบเขตที่แน่นอนของคลังเก็บของ แล้วแบ่งแร่ดำที่มีอยู่ตามขนาดเป็นกอง ๆ
หลังมื้อเช้า กลางวัน และเย็น เขาจะปิดประตูหิน แล้วฝึกท่อนแรกของ《วิชากายาแปดเทพวัชระ》ต่ออย่างเอาเป็นเอาตาย
ตอนนี้กู้หม่านควบคุมเก้ารอบได้อย่างมั่นคงแล้ว
แต่รอบที่สิบกลับยืดเวลาให้จบภายในครึ่งชั่วโมงไม่ได้เสียที
กลางดึกคืนนั้น พอฝึกถึงรอบที่สิบ แขนทั้งสองข้างของเขาหนักอึ้งราวกับกรอกตะกั่วเหลวเข้าไป ขาสั่นไม่หยุด แรงที่เอวกับท้องเพียงผ่อนลงเล็กน้อย ไหล่ก็ยกขึ้นเองอย่างควบคุมไม่ได้
พอท่าทางผิดเพี้ยน จังหวะที่ประคองไว้ก่อนหน้าก็รวนทันที
“อีกนิดเดียว”
กู้หม่านยันเข่าหอบอยู่พักใหญ่ ไม่ได้ฝืนทำซ้ำอีกรอบ
ฝืนตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ ร่างกายหมดแรงแล้ว ฝึกซ้ำก็มีแต่จะผิดมากกว่าเดิม
วันรุ่งขึ้น เขาทำงาน กินข้าว และพักผ่อนตามปกติ ไม่ปล่อยให้การขาดอีกเพียงก้าวเดียวทำให้แผนรวน
จนกระทั่งฟ้ามืดลง เขากินอาหารเสริมสร้างกล้ามเนื้อสุดขั้วหนึ่งมื้อ รอจนความร้อนในท้องแผ่ซ่านไปทั่ว จากนั้นจึงถอดเสื้อ ยืนเท้าเปล่าอยู่กลางบ้านหิน
เก้ารอบแรกยังคงราบรื่น
พอถึงรอบที่สิบ เหงื่อก็ไหลจากคางหยดลงพื้นไม่ขาด จนเกิดรอยเปียกเล็ก ๆ รอบเท้า
กู้หม่านไม่วอกแวกมองนาฬิกา
ยิ่งใกล้จบยิ่งต้องมีสมาธิ หากหายใจเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะ หรือเท้าช้าลงเพียงครึ่งส่วน จังหวะที่สะสมมาก่อนหน้าก็อาจแตกกระจายได้
ประสานมือเหนือศีรษะ
ฝ่าเท้ากดแน่นกับพื้น แรงส่งผ่านน่องและต้นขาขึ้นไป เอวกับสะโพกบิดตาม จนกระดูกสันหลังส่งแรงนั้นต่อไปยังไหล่และแขน
กดฝ่ามือลง
ผ่อนลมหายใจ
คลายไหล่และต้นคอ แล้วเริ่มท่าถัดไป
เมื่อจบท่าสุดท้าย กู้หม่านก็ก้มหน้าลงทันที