กู้หม่านหันกลับไป
อวี๋เจ๋อพิงอยู่หลังเคาน์เตอร์ นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเอื่อย ๆ
“กระดาษยันต์เป็นวิธีเอาชีวิตรอดที่จับต้องได้ที่สุดสำหรับคนธรรมดา อยากเขียนยันต์ก็ต้องมีกระดาษก่อน ของแบบนี้เอาไปขายที่ไหนก็ไม่ขาดตลาด”
“ถ้านายทำออกมาได้ ของที่เหลือขายให้ฉันได้ แผ่นละ 5 เหรียญทองแดง มีเท่าไรก็รับหมด”
กู้หม่านคำนวณอย่างรวดเร็ว
แผ่นละ 5 เหรียญทองแดง แค่ 200 แผ่นก็คืนทุนแล้ว
แม้ยังไม่รู้ว่าทำกระดาษต้องใช้เงินทุนเท่าไร แต่ตราบใดที่วัตถุดิบไม่แพง ธุรกิจนี้ก็ทำได้
“แล้วถ้าเป็นยันต์ที่ผมเขียนเสร็จแล้วล่ะ รับซื้อเท่าไร?”
อวี๋เจ๋อทำหน้าเหยียดทันทีที่ได้ยิน
“ของห่วย ๆ ที่นายเขียนน่ะหรือ? ยังไม่ถึงเกณฑ์ยันต์ขั้นเริ่มต้นด้วยซ้ำ เอากลับไปใช้เป็นกระดาษชำระยังแข็งเกินไปเลย”
กู้หม่านไม่โกรธ น้ำเสียงหนักแน่น “ผมหมายถึงยันต์ขั้นเริ่มต้นจริง ๆ แล้วตอนนี้ยันต์ที่ผมเขียนได้ยังมีอานุภาพแรงกว่านั้นด้วย”
มือที่เคาะโต๊ะของอวี๋เจ๋อหยุดลง เขามองกู้หม่านใหม่อีกครั้ง
“คนที่เขียนยันต์ขั้นเริ่มต้นให้ทรงพลังขึ้นได้ก็มีอยู่ แต่ล้วนเป็นผู้ใช้ยันต์ที่มีชื่อเสียงในเมืองทั้งนั้น”
“ยันต์น่ะ อานุภาพเพิ่มขึ้นเท่าไรก็ราคาสูงขึ้นเท่านั้น ยันต์ขั้นเริ่มต้นทั่วไปฉันรับซื้อแผ่นละ 50 เหรียญทองแดง ถ้านายมีของที่แรงกว่าจริง ๆ ก็ให้ได้สูงสุดแผ่นละ 1 เหรียญเงิน ส่วนราคาจริงต้องดูคุณภาพกันอีกที”
ราคาเพิ่มขึ้นเท่าตัว!
ตอนนี้เขามีกระดาษยันต์เปล่าอยู่ 23 แผ่น ถ้าเสริมพลังทั้งหมด แล้วคิดตามราคาสูงสุด มูลค่าก็จะเท่ากับ 2 เหรียญทองกับ 3 เหรียญเงิน
แต่ยันต์หนึ่งแผ่นต้องใช้เวลาเสริมพลัง 2 ชั่วโมง ยี่สิบสามแผ่นก็ปาเข้าไป 46 ชั่วโมง แถมยังขายทั้งหมดไม่ได้ ต้องเก็บไว้ป้องกันตัวเองด้วย