กู้หม่านยืนอยู่กับที่ เหงื่อไหลหยดจากปลายคาง
ครบเจ็ดรอบแล้ว
เหลืออีกสามรอบก็จะฝึกท่าที่สี่จนสมบูรณ์
แต่การประสานงานระหว่างไหล่ หลัง เอว และขากลับเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
เมื่อก่อนพอโดนโจมตีหนัก ๆ ตรงไหนโดนก็ฝืนรับแรงไว้ตรงนั้น กล้ามเนื้อกับกระดูกต่างคนต่างทำงาน แรงทั้งหมดจึงอัดกองอยู่จุดเดียว
ตอนนี้เมื่อร่างกายถูกกระแทก ไหล่ หลัง หน้าท้อง และขาทั้งสองข้างจะเกร็งขึ้นพร้อมกัน แล้วกระจายแรงไปโดยรอบ
กู้หม่านพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปตรงหน้าหุ่นหิน
ฝ่าเท้าถีบพื้น เอวและหลังโก่งเป็นคันธนู ก่อนเหวี่ยงหมัดกระแทกอกหุ่นหินอย่างแรง
ปัง! แรงสะท้อนพุ่งตามแขนกลับมาปะทะหัวไหล่
ผิวข้อนิ้วยังคงแตก แต่แขนทั้งข้างไม่ได้ชาจนไร้ความรู้สึกเหมือนครั้งแรก
“ดีมาก”
“หินไม่เป็นไร มือฉันก็ยังไม่พัง”
นี่แหละคือความก้าวหน้า
วันไหนหมัดกระแทกลงไปแล้วหินเริ่มร่วน เขาก็เตรียมป้ายหลุมศพให้หุ่นหินไร้หน้าตัวนี้ได้เลย
การฝึกวิชาคืบหน้าแล้ว ห้องเลี้ยงหนูก็เก็บค่าเช่าได้เสียที
หนูตัวเมียหนังเทาตัวหนึ่งไม่ออกมาแย่งอาหารอีก เอาแต่ขดตัวอยู่ในไหดินเผาที่คว่ำไว้ทั้งวัน
กู้หม่านยกไหขึ้น
ข้างในปูแน่นไปด้วยเศษผ้าที่ถูกกัดขาดกับหญ้าแห้ง ลูกหนูสีแดงเนื้อหลายตัวเบียดกันอยู่ใต้ท้องแม่หนู ดวงตายังไม่ลืม ขนก็ยังไม่มีสักเส้น ดูเหมือนไส้กรอกเนื้อน้อย ๆ ที่กำลังหายใจเป็นท่อน ๆ
“ในที่สุดก็ยอมออกลูกสักที”
เจ้าพวกตัวปัญหาหกตัวกินฟรีอยู่ตั้งนาน ในที่สุดก็ทำเรื่องเป็นงานเป็นการขึ้นมาบ้าง
กู้หม่านไม่แตะต้องลูกหนู เขาคว่ำไหกลับที่เดิม แล้วเติมเถามันกับหนอนขาวลงในรางอาหารอีกกำมือ
หนูหนังเทาโตเร็ว ลูกหนูใช้เวลาเพียงหนึ่งถึงสองเดือนก็โตเต็มวัย แล้วผสมพันธุ์ออกลูกต่อได้