ฟ้าตรงขอบฟ้าเพิ่งเริ่มสว่างเป็นสีเทา กู้หม่านก็หิ้วถุงขี้ผึ้งน้ำมันศพออกจากหุบเขาแล้ว
เพาะปลูกขาดปุ๋ย เลี้ยงหนอนขาวก็ขาดมูลแห้ง
เมื่อก่อนของทั้งเหม็นทั้งสกปรกพวกนี้ทำได้แค่ฝังดิน แต่พอมาอยู่ในมือเขา กลับใช้เลี้ยงแมลง ใช้บำรุงดิน และสุดท้ายก็กลายเป็นเสบียงที่ช่วยให้มีชีวิตรอดได้
กู้หม่านมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังหนึ่งทางเหนือของหมู่บ้านก่อน
เขาเคาะประตูแล้วบอกจุดประสงค์ ชายเจ้าของบ้านเผยสีหน้าลำบากใจ
“พี่หม่าน ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากแลกนะ”
“มูลในบ้านเก็บไว้ปลูกมันเทาหมดแล้ว เมียผมก็เลี้ยงหนอนขาวไว้ในโอ่งเล็ก ๆ ยังไม่พอกินเองเลย”
“งั้นก็ช่างเถอะ”
กู้หม่านไม่ตื๊อเขา
ชีวิตในหมู่บ้านเสี่ยวสือไม่ง่าย อาหารคือชีวิต มูลคนก็เป็นชีวิตเหมือนกัน บ้านไหนเอาไปใส่ปุ๋ยหรือเลี้ยงแมลงได้ ย่อมไม่อยากขายให้คนอื่นอยู่แล้ว
เขาไปถามอีกหลายบ้าน แต่ได้คำตอบแทบไม่ต่างกัน
จนกระทั่งเดินไปถึงทางใต้ของหมู่บ้าน เรื่องถึงเริ่มมีทางออก
คนที่อาศัยอยู่แถบนี้ส่วนใหญ่เป็นผู้ลี้ภัยที่เพิ่งหนีมาพึ่งพาหมู่บ้านเสี่ยวสือ บางคนรับจ้างแลกอาหาร ไม่มีที่นา ไม่มีเถามันเทา มูลที่ขับถ่ายออกมาจึงทำได้แค่หาที่ฝังเอง
ชายผอมกะหร่องคนหนึ่งฟังกู้หม่านพูดจบ แล้วกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าหลายรอบ
“พี่หม่าน รับซื้อขี้จริงเหรอ?”
“จริง”
“แล้วฉี่เอาไหม?”
“ถ้ามีไหก็แยกใส่ อย่าเทปนลงถังมูล”
“ฉันจะเอามูลไปตากแห้งไว้เลี้ยงแมลง ถ้าเอาฉี่ผสมลงไป ฉันต้องมาตักแยกก่อน”
ชายคนนั้นพยักหน้ารัว ๆ “แล้วต้องเอาไปให้ยังไง?”