ไป๋อี้หมิงนิ่งเงียบ
เขาหยิบตลับบุหรี่โลหะออกจากกระเป๋า เทบุหรี่ทั้งหมดลงบนเคาน์เตอร์ แล้วค่อย ๆ กำมือทั้งห้าเข้าหากัน
ฝาตลับแข็ง ๆ ถูกกดจมลงไปก้นตลับ ขอบแผ่นเหล็กบิดเบี้ยวจนยับย่น
อวี๋เจ๋อมองตลับบุหรี่บุบเบี้ยวที่ถูกโยนกลับมาบนเคาน์เตอร์ แล้วขยับตัวนั่งหลังตรงขึ้นเล็กน้อย “นายก็ขึ้นเตียงทดลองมาเหมือนกันเหรอ?”
“ขึ้นแล้ว” ไป๋อี้หมิงดันบุหรี่ที่กระจัดกระจายไปตรงหน้าอีกฝ่าย “โชคดีที่รอดมาได้”
อวี๋เจ๋อมองมือของเขา แต่ไม่ได้หยิบบุหรี่
“นายคิดมาตลอดว่าฉันเอาแต่ส่งคนอื่นไปตาย” ไป๋อี้หมิงพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
“ฉันชอบอำนาจ ชอบนั่งอยู่ในตำแหน่งสูงสุดแล้วออกคำสั่ง มีอะไรต้องปฏิเสธด้วย?”
“แต่การชื่นชอบอำนาจไม่ได้แปลว่าฉันไม่อยากให้มนุษย์มีชีวิตที่ดีขึ้นจริง ๆ”
“หรือว่าตำแหน่งใหญ่โตพวกนั้นจะต้องปล่อยให้ฝูงหมูโง่ไร้ประโยชน์นั่งครองเท่านั้น? นายกับฉันมีความสามารถ ทำไมไม่เปลี่ยนโลกเน่าเฟะใบนี้สักหน่อยล่ะ!”
“อย่าลากฉันไปเกี่ยวกับนาย นายไม่มีสิทธิ์!”
“ตอนนั้นนายปลุกอาชีพพิเศษได้ตั้งแต่เนิ่น ๆ นายไม่รู้หรอกว่าฉันอิจฉานายแค่ไหน” ไป๋อี้หมิงหัวเราะเยาะตัวเอง
“นายมีฝีมือพอจะต้านตัวประหลาด ทั้งยังกล้าพอจะตบโต๊ะตัดสัมพันธ์กับใครก็ได้”
“แล้วคนธรรมดาล่ะ?”
“ฉันแค่อยากให้พวกเขามีโอกาสได้รับพลังเหนือมนุษย์บ้าง ฉันผิดตรงไหน?”
“อยากได้พลังไม่ผิด นายเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงก็ไม่ผิด แต่คนที่ขึ้นเตียงทดลองพวกนั้น มีกี่คนที่รู้ว่าตัวเองจะกลายเป็นตัวประหลาดแบบไหน?”
“การทดลองช่วงแรกยังไงก็ต้องมีตัวอย่าง ถ้าไม่มีตัวอย่างมากพอ ก็ปรับปรุงยาให้สมบูรณ์ไม่ได้”
“ตัวอย่าง” อวี๋เจ๋อทวนคำ “คนเป็น ๆ แท้ ๆ เดี๋ยวนี้นายพูดได้คล่องปากเชียวนะ”