“ผมไม่ได้สั่งของสักหน่อย กองคาราวานมาจากไหน?”
“ไม่ใช่พวกมาส่งของหรอก” อาหนิวโบกมือรัว “เสี่ยวอู่เห็นก่อน ผมเลยเข้าไปดูในหมู่บ้านมา”
“ไม่เหมือนรถบรรทุกเก่า ๆ พวกนั้นเลย รถดีทั้งนั้น เท่สุด ๆ!” เขากางมือสองข้างออก ยิ่งกางก็ยิ่งห่างกัน
“ทั้งชีวิตผมยังไม่เคยเห็นรถเท่ขนาดนี้มาก่อน”
ในฐานะคนจากโลกเดิม กู้หม่านย่อมมีนิสัยชอบมุงเรื่องสนุกฝังอยู่ในสายเลือด
“ไป ดูกันหน่อย”
ทั้งสองเดินไปตามถนนหินดำจนถึงปากหุบเขา อาหนิวตะโกนขึ้นไปบนกำแพงว่า “เสี่ยวอู่! ไปกัน ดูเรื่องสนุกด้วยกัน!”
หลังเชิงเทิน เสี่ยวอู่กอดปืน M14 ไว้ ดวงตาข้างเดียวจ้องไปทางหมู่บ้านตลอดเวลา
“พี่หนิว พี่กับพี่หม่านไปเถอะ”
“ผมมองจากตรงนี้ก็เห็น ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ยังช่วยยิงคุ้มกันให้พวกพี่ได้”
กู้หม่านเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง
เออ นายสูงส่ง นายเก่งกาจที่สุด
ฉันแค่จะไปดูเรื่องสนุก ยังต้องเดินไปเอง แต่นายนั่งบนกำแพงเมืองวีไอพีตรงนี้ ไม่ต้องไปเบียดดูแถวหน้าด้วยซ้ำ
“พวกเราแค่ไปดู ยังไม่ถึงขั้นต้องยิงกันหรอก”
กำชับเสร็จ ทั้งสองก็ออกทางประตูข้าง มุ่งตรงไปหมู่บ้านเสี่ยวสือ
ยังไม่ทันถึงสถานีรับส่งพัสดุ ก็เห็นคนล้อมกันเป็นวงอยู่ข้างหน้า
ถังน้ำถูกวางทิ้งไว้ข้างเท้า กองฟืนพิงอยู่ตรงโคนกำแพง ชาวบ้านหลายคนที่เพิ่งกลับจากไร่ยังมีโคลนติดชายกางเกง ต่างเขย่งปลายเท้าชะเง้อมองเข้าไป
“รถยาวขนาดนี้ ข้างในนั่งกันได้ตั้งกี่คน?”
“ไม่เห็นขนของลงมาเลยนี่”
“ใครบอกว่ารถยาวต้องเอาไว้ขนของ?”