“ป้องกันตัวโดยชอบธรรม”
กู้หม่านสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
“ไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืนคิดจะแย่งของฉัน แถมยังลงมือใช้มีดก่อน จะให้ฉันยืนเฉย ๆ รอให้พวกมันฟันหรือไง?”
“ฉันเป็นพยาน!”
เหล่าเซี่ยเบียดออกมาจากฝูงชน ยืดอกตั้งท่าทางจริงจัง
“ฉันเห็นชัดเจน พวกคนนอกหมู่บ้านนั่นลงมือก่อน กู้หม่านแค่ฟันสวนกลับไปครั้งเดียว”
อวี๋เจ๋อกวาดตามองใบหน้าของกู้หม่านกับเหล่าเซี่ยอย่างมีนัย
เขาไม่ได้เปิดโปงและไม่ได้โมโห เพียงไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วเดินจากไปอย่างเชื่องช้า ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว
“ก่อนฟ้ามืดต้องจัดการศพให้เรียบร้อย อย่าเรียกสิ่งสกปรกเข้ามาในหมู่บ้าน”
พออวี๋เจ๋อเดินลับไป กู้หม่านก็ยิ้มมองเหล่าเซี่ย
“ฉันจำได้ว่าเมื่อกี้ตรงริมแม่น้ำไม่มีนายอยู่นี่?”
เหล่าเซี่ยกระแอมสองครั้ง สีหน้าไม่กระอักกระอ่วนเลยสักนิด
“ถึงฉันจะไม่อยู่ แต่ไม่ต้องเห็นก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”
“พวกเราเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เวลาแบบนี้ไม่ช่วยพวกเดียวกัน แล้วจะไปช่วยคนนอกหรือไง?”
เหล่าเซี่ยเหลือบมองรอบตัว ก่อนลดเสียงลง
“พวกหนีภัยพวกนี้ทำหมู่บ้านเละเทะไปหมด ขับถ่ายเรี่ยราด แถมมือไม้ยังไม่สะอาด วัสดุที่ยังพอใช้ได้ในหมู่บ้านถูกพวกมันแอบขโมยไปตั้งเยอะ”
“วันนี้นายจัดการพวกมันได้สะใจแทนทุกคนจริง ๆ”
กู้หม่านมองเหล่าผู้ลี้ภัยที่กระจัดกระจายอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง
“ยุคนี้ไม่มีใครอยู่กันง่าย ๆ ขอแค่ตั้งใจหาทางรอดในหมู่บ้าน ก็เป็นผลดีกับพวกเราด้วย ยังไงหมู่บ้านที่เหลือคนอยู่ไม่กี่ครัวเรือนก็อยู่ต่อไปไม่ได้นานแน่”
“แต่ถ้าใครคิดว่าตัวเองลำบากแล้วจะมาแย่งของคนอื่น...” กู้หม่านยกเท้าเขี่ยศพ “ก็อย่าหาว่าฉันโหดเหี้ยมแล้วกัน”