ลดน้ำหนักเหรอ?
ไม่จำเป็น
รถคันนี้ต้องทำให้ได้แค่อย่างเดียว
ต่อให้ล้อตกหลุม สัมภาระกระเด็น คนกระเด็น โครงเหล็กข้างใต้ก็ต้องยังสมบูรณ์
คนอื่นสร้างรถแทบอยากลดปริมาณเหล็กลงสักสองสามกิโล
แต่กู้หม่านกลับคิดตรงกันข้าม
ตรงไหนดูบอบบาง เขาก็เสริมตรงนั้น เหล็กแผ่นไม่พอก็ปูเพิ่มอีกสองชั้น หมุดย้ำไม่พอก็ใส่เพิ่มอีกแถว
พอเติมวัสดุเข้าไปจนทั่ว ใต้ท้องรถก็กลายเป็นสีดำทะมึน นอนแนบอยู่กับพื้น
มองอย่างไรก็ไม่เหมือนโครงรถ กลับเหมือนโลงเหล็กที่ยังไม่ได้ใส่ฝา
กู้หม่านขนคานเหล็กกับชิ้นส่วนที่แปรรูปเสร็จแล้วไปวางบนลานโล่ง ล้อเก่าสามวงก็ถูกวางลงบนพื้นเช่นกัน
ล้อที่แลกมาจากในหมู่บ้าน ซี่ล้อบางซี่ขึ้นสนิม บางซี่ก็คดงอ กู้หม่านถอดซี่ที่เสียออกทั้งหมด แล้วเปลี่ยนเป็นแท่งเหล็กเส้นเล็ก สอดไขว้เข้าไปยึดระหว่างดุมล้อกับขอบล้อ
จุดที่ขอบล้ออ่อนแอก็หุ้มเหล็กเพิ่ม ส่วนรอยต่อใช้หมุดย้ำตรึงไว้แน่น
พอซ่อมล้อทั้งสามวงเสร็จ ดุมล้อ ซี่ล้อ และขอบล้อแทบจะกลายเป็นเหล็กไปหมด
แข็งแรงน่ะใช่แน่
แต่ถ้าล้อเหล็กล้วนวิ่งทับถนนกรวด ต่อให้โครงรถทนไหว คนขี่คงถูกกระแทกจนอาหารเช้าพุ่งออกทางจมูกก่อน
ไม่มีหนังยาง ก็ต้องหาทางเอาเอง
กู้หม่านยกหนังหมูป่าที่ผึ่งแห้งไว้ในคลังออกมา
ส่วนที่หนาและสมบูรณ์ยังต้องเก็บไว้ทำเครื่องป้องกัน เขาจึงตัดหนังหนา ๆ รูปร่างไม่สม่ำเสมอจากขอบออกมาหลายแถบ แล้วล้างเกลือที่ติดอยู่ออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาพันเชือกป่านรอบขอบล้อเหล็กก่อน เพื่อใช้เป็นแกนยาง
รัดเชือกป่านให้แน่น แล้วพันหนังหมูทับลงไปทีละรอบ ขอบหนังเจาะรูไว้ล่วงหน้า ใช้ด้ายป่านร้อยผ่านแล้วเย็บไขว้ปิดรอยต่อให้แน่น