กู้หม่านมองป้ายข้างประตู
ร้านอื่นเวลาทำมาค้าขาย อย่างน้อยก็ยังรู้จักโฆษณาสรรพคุณสูตรลับตกทอดจากบรรพบุรุษ หรืออวดอ้างว่ากินยาแล้วหายขาด
แต่ร้านนี้กลับพูดกันตรง ๆ ช่วยคนกลับมาได้ก็เปิดประตูหน้าไว้ให้ ช่วยไม่ได้ก็เตรียมประตูหลังให้เรียบร้อย แม้แต่ค่าธรรมเนียมเพิ่มสำหรับคนที่ตายในร้านก็ยังเขียนแจ้งไว้อย่างชัดเจน
กู้หม่านแหวกม่านประตูเข้าไป กลิ่นยาขมฉุนปนกลิ่นเนื้อเน่าโชยเข้าหน้า
ในร้านมืดสลัว หน้าต่างไม้ไผ่ถูกปิดทึบด้วยกระจกกับแผ่นเหล็ก เหลือช่องระบายอากาศไว้สูงเหนือศีรษะ
หลอดไฟดวงหนึ่งห้อยอยู่ใต้คาน แสงส่องลงมาจากด้านบน เผยให้เห็นใบหน้าของทุกคนด้านล่างที่ดูป่วยหนักใกล้ตาย
ด้านซ้ายเป็นตู้ยาเต็มผนัง ลิ้นชักติดป้ายชื่อไว้ ตู้วางขวดโหลใบเล็กใบน้อยจนแน่น
ด้านขวาใช้ผ้าขาด ๆ กั้นเป็นเตียงเรียงกัน
คนป่วยที่อยู่ใกล้ประตูกุมแขนซึ่งบวมเป่งเหมือนหมั่นโถวไว้ พลางสูดปากด้วยความเจ็บปวด คนข้าง ๆ ขามีเฝือกดามไว้ ปลายขากางเกงครึ่งท่อนชุ่มไปด้วยเลือด
คนป่วยที่อยู่ด้านในสุดห่มผ้าห่มขาดรุ่งริ่ง เผยใบหน้าเหลืองซีดออกมา ดูท่าคงถูกลากไปทางประตูหลังได้ทุกเมื่อ
เสียงโลหะกระทบกันดังมาจากหลังร้านเป็นระยะ ชายคนหนึ่งเปิดฝาหม้อ ใช้คีมคีบคีมเหล็ก กรรไกร และมีดเล็กหลายเล่มออกมา วางเรียงบนผ้าอย่างละชิ้น
ข้างกันยังมีถังไม้ใบหนึ่ง ฝาถังปิดไม่สนิท มีผ้าก๊อซเปื้อนเลือดหลายก้อนกับนิ้วเท้าครึ่งท่อนที่ดำคล้ำโผล่ให้เห็นจากช่องว่าง
กู้หม่านขยับไปใกล้ตู้ยาเงียบ ๆ สองก้าว
พอยืนมั่นคง เขาก็พบว่าทางนี้ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไร