คุ้นเหลือเกิน คุ้นจนชะมัด
พอประโยคแรกดังขึ้น ทำนองเพลงก็ผุดขึ้นมาในหัวกู้หม่าน
เมื่อก่อนพอได้ยินเพลงนี้ก็อยากซื้อเครื่องดื่มสักแก้ว แต่ตอนนี้พอเห็นประโยคต่อมา เขากลับอดเป็นห่วงตัวประหลาดนอกประตูไม่ได้
อาหนิวไม่รู้จักคนดังกล่าว เขาชี้ไปยังเจ้าตุ้ยนุ้ยสีขาวบนกำแพง
「หม่านจื่อ เจ้าตุ้ยนุ้ยนี่เป็นใครวะ？」
「เมื่อก่อนขายน้ำหวาน」
「ขายน้ำเนี่ยนะ แล้วทำไมถึงแบกก้อนน้ำแข็งใหญ่เบ้อเริ่มขนาดนั้นไหว？」
「เมื่อก่อนมันไม่ได้ดุขนาดนี้」กู้หม่านมองของในมือราชาน้ำแข็ง「สงสัยยุคนี้ค้าขายไม่ดี เลยเปลี่ยนอาชีพ」
「งั้นประตูบ้านเราเป็นเกอลี่ ส่วนกำแพงเป็นร้านไอศกรีมมี่เสวี่ยปิงเฉิงงั้นเหรอ？」อาหนิวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
「ใช่」
「ฟังดูไม่เหมือนพวกเดียวกันเลย」
「คู่แข่งกัน บริการถึงจะดี」
สิ้นเสียง เสียงกรอบแกรบก็ดังมาจากบนกำแพง
กู้หม่านดึงอาหนิวให้ถอย เสี่ยวอู่ก็ขยับตามไปด้านหลังสองสามก้าว
เห็นเพียงว่าหินสีฟ้าน้ำแข็งเหนือหอป้อมเปล่งแสงริบหรี่
ผิวกำแพงสีดำสนิทถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งสีขาว เกล็ดน้ำแข็งพอกหนาขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะแข็งตัวเป็นน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว
ชั้นน้ำแข็งสีน้ำเงินเข้มแนบชิดกำแพงหินดำ แผ่ลามออกไปทั้งสองด้าน คลุมรูปสลักราชาน้ำแข็งที่ยิ้มหน้าทะเล้นอยู่ตรงกลางไว้ด้วย
พอมองผ่านเปลือกน้ำแข็ง ใบหน้ากลมโตนั่นยิ่งดูยียวนกว่าเดิม
ทั้งสามยืนนิ่งอยู่นอกกำแพง ไม่กล้าขยับสุ่มสี่สุ่มห้า
ยิ่งน้ำแข็งหนาขึ้น บริเวณโดยรอบก็ยิ่งเย็นลง ลมหนาวพัดเลียบริมกำแพง อาหนิวหดคอเพราะหนาวจนตัวสั่น
「หม่านจื่อ เจ้าตุ้ยนุ้ยนี่ไม่เห็นแก่หน้าใครเลยนะ มันจะฉวยโอกาสแช่แข็งพวกเราสามคนเป็นแท่งน้ำแข็งไปด้วยหรือเปล่า？」