กู้หม่านออกค้นหาตามซากปรักหักพังนอกหมู่บ้านโดยเฉพาะ
บ้านที่พังถล่ม ยุ้งฉางร้าง ห้องใต้ดินเก่า รวมถึงโพรงดินหลบลมใต้เชิงกำแพง เขาไม่ปล่อยผ่านสักแห่ง
เดินวนไปเกือบครึ่งรอบ เขาก็หยุดอยู่หลังบ้านดินที่พังไปครึ่งหลังหนึ่ง
หิมะกองอยู่หลังบ้านดูไม่ต่างจากที่อื่น
ทว่าตรงกลางกลับมีแนวสันยาวแคบทอดจากใต้กำแพงที่พังไปจนถึงกองหญ้าไกลออกไป
ดูคล้ายมีอะไรบางอย่างคลานผ่านใต้ชั้นหิมะอยู่บ่อย ๆ จนดันหิมะนูนเป็นทางลับ
กู้หม่านใช้พลั่วเหล็กแทงลงไป
ฟุ่บ
หัวพลั่วแทงทะลุลงไปในที่ว่าง เกือบทำด้ามพลั่วหลุดตามลงไปด้วย
ใต้หิมะมีอุโมงค์กว้างราวหนึ่งฝ่ามือซ่อนอยู่จริง ๆ ผนังด้านในติดขนสีเทาไว้ ทั้งยังมีมูลหนูเก่าแข็งโป๊กอยู่หลายเม็ด
“เจอทางแล้ว”
กู้หม่านคลำตามอุโมงค์ใต้หิมะไปเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดข้างห้องใต้ดินร้างแห่งหนึ่ง
ทางเข้าห้องใต้ดินถูกไม้แตกกับก้อนดินปิดไว้หมดแล้ว แต่บนพื้นหิมะข้างกันกลับมีรูขนาดเท่ากำปั้นอยู่รูหนึ่ง
ไอร้อนสายหนึ่งกำลังพวยพุ่งออกมาจากข้างใน
ทั้งเหม็นสาบ ทั้งเหม็นเน่า
มีเสียงแทะเบา ๆ ดังมาจากส่วนลึกของห้องใต้ดิน ดูท่าจะมีผู้อาศัยอยู่ไม่น้อย
กู้หม่านเดินวนรอบห้องใต้ดินหนึ่งรอบ พบรูระบายอากาศอีกหลายรู จึงใช้แผ่นไม้กับหิมะอุดไว้ เหลือไว้เพียงรูที่ใกล้ลานโล่งที่สุด
เขาใช้ไม้ค้ำปากกระสอบให้กางออก แล้วสวมครอบปากรูไว้ ส่วนกระสอบอีกใบพับวางไว้ข้างเท้า สำหรับจับหนูที่หลุดรอดมา
เตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว กู้หม่านจึงกลับไปจัดการทางเข้าห้องใต้ดิน
เขางัดไม้แตกออกจนเกิดช่องแคบ ๆ
ไอร้อนพุ่งออกมาพร้อมกลิ่นเหม็นจนเขาต้องถอยกรูดไปสองก้าว
“ให้ตายสิ”
“พวกแกเอาขี้มาเผาทำพื้นอุ่นกันหรือไง?” กู้หม่านยกคอเสื้อขึ้นบังจมูกกับปาก ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้อีกครั้ง