“ทำแปรง”
“เอาไว้ขัดหม้อ ขัดไม้ ถ้าไม่รังเกียจว่ามันสกปรก จะเอาไปแปรงฟันก็ได้”
อาหนิวมองขนหมูป่าในมือ แล้วก็ปิดปากเงียบ
ล้อเล่นก็ส่วนล้อเล่น ต่อจากนี้ถึงเป็นงานที่ต้องลงแรงจริง ๆ อย่างการแยกชิ้นเนื้อ
ขาหลังทั้งสองข้างถูกเลาะออกมาแยกไว้ ส่วนเนื้อไหล่ เนื้อสันหลัง และซี่โครงก็วางแยกกัน
เนื้อส่วนหนาที่ตัดออกมาได้เป็นชิ้น ๆ ถูกหั่นเป็นเส้นยาว คลุกเกลือหยาบแล้วเรียงใส่อ่างไม้
เศษเนื้อที่ติดตามซอกกระดูกจนใช้มีดแล่ยากก็ไม่ถูกทิ้ง กู้หม่านใช้ปลายมีดค่อย ๆ ขูดออกมา คลุกกับมันหมูเล็กน้อยและเกลือหยาบ ก่อนสับจนละเอียดเป็นไส้เนื้อ
ลำไส้เล็กของหมูป่าถูกแยกเก็บไว้ต่างหาก
พลิกด้านในออกมา ขูดไขมันและสิ่งสกปรกทิ้ง จากนั้นใช้เกลือหยาบกับน้ำขี้เถ้าล้างขยำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนกระทั่งน้ำในอ่างไม่ขุ่นอีก กู้หม่านจึงลวกด้วยน้ำร้อนหนึ่งรอบ
เขาสอดกระบอกไม้ไผ่ขนาดเล็กเข้าไปในปากลำไส้
อาหนิวคอยจับกระบอกไม้ไผ่ไว้ ส่วนกู้หม่านยัดไส้เนื้อเข้าไป พออัดเต็มช่วงหนึ่งก็ใช้เชือกเส้นเล็กมัดไว้ เว้นช่องว่างตรงกลาง เผื่อไว้ไม่ให้ไส้แตกเมื่อโดนความร้อน
ลำไส้เล็กเส้นหนึ่งกลายเป็นไส้กรอกหมูมากกว่าสิบท่อนอย่างรวดเร็ว แขวนแกว่งอยู่บนชั้นไม้
ส่วนปลายลำไส้ที่สกปรกที่สุด ถุงเนื้อ และเศษเนื้อที่ปนเปื้อน ถูกสับจนเละแล้วส่งไปยังห้องเลี้ยงหนอน
หัวใจ ตับ และไตถูกผ่าออกตรวจดู ไม่พบสีหรือกลิ่นผิดปกติ จึงต้มให้สุกแล้วเก็บไว้กินในช่วงสองสามวันนี้
สิ่งที่ทำให้อาหนิวแทบขยับขาไม่ออก คือกองมันหมูขาวโพลนกองนั้น
หั่นมันหมูเป็นชิ้นเล็ก ๆ เทลงหม้อแล้วเคี่ยวด้วยไฟอ่อน
พอมันหมูโดนความร้อน น้ำมันก็เริ่มส่งเสียงฉ่า ขนาดของมันหดเล็กลงเรื่อย ๆ ท้ายที่สุดในหม้อก็เหลือเพียงน้ำมันใส ๆ กับกากหมูสีเหลืองกรอบเต็มอ่าง