ฉึก!
มีดแตงโมแทงทะลุเข้าไปจนมิดด้าม
“อ๊าก—!”
เสียงร้องแหลมลั่นของหมูฉีกกระชากความเงียบทั่วหาดริมแม่น้ำ
เจ้าสัตว์ยักษ์ที่เมื่อครู่ยังพุ่งชนไม่เลือกหน้า พลันเสียงแตกพร่า ร้องแหลมยิ่งกว่าขันทีที่โดนตอนเสียอีก
มันหนีบขาหลังทั้งสองข้างสุดแรง แล้วพากู้หม่านวิ่งเตลิดไปด้วย
กู้หม่านกำด้ามมีดแน่นทั้งสองมือ แผ่นหลังไถลไปกับพื้นโคลน ก้อนหินกับกิ่งไม้แห้งบดผ่านใต้ร่างไม่หยุด กระแทกชุดป้องกันตัวประหลาดดังป้าบ ๆ
ถ้าเป็นเสื้อผ้าธรรมดา ตอนนี้เขาคงถูกหาดแม่น้ำขูดจนหนังถลอกไปครึ่งตัวแล้ว
แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด
อุตส่าห์หาตำแหน่งเจอ แถมมีดก็แทงเข้าไปแล้ว ถ้าถอนออกตอนนี้ อยากแทงซ้ำอีกครั้ง หมูป่าคงไม่ยอมยื่นก้นให้เขาอีกแน่
“ชอบกินนักใช่ไหม!”
กู้หม่านเกร็งแขนทั้งสองข้าง ดันคมมีดเฉียงขึ้นไปข้างหน้าอีกช่วงหนึ่ง
“เดี๋ยวจัดลำไส้ให้โล่ง!”
คมมีดติดอยู่ข้างในหมูป่าครู่หนึ่ง คล้ายกระทบเข้ากับบางอย่างที่เหนียวทน
กู้หม่านบิดด้ามมีด
คมมีดครูดขวางลึกเข้าไปในเชิงกราน ลำไส้ใหญ่ พังผืด รวมถึงเส้นเลือดที่ซ่อนอยู่ข้างในถูกกวนจนเละเทะ
เลือดสกปรกร้อนฉ่าพุ่งออกจากบาดแผล ปะปนกับเศษเนื้อและอุจจาระ สาดใส่กู้หม่านเต็มหน้าเต็มตัว
กลิ่นเหม็นเกือบทำให้เขาสิ้นใจเดี๋ยวนั้น
“อุแหวะ...”
กู้หม่านแทบอ้าปากอาเจียน
แต่หมูประหลาดกลับวิ่งบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม
“ไอ้เวร ยังกล้าเอาขี้มาสู้กลับอีก!”
เขากลั้นหายใจ กำด้ามมีดแน่นแล้วบิดอีกครึ่งรอบ
หมูประหลาดลากเขาพุ่งไปกว่า 20 เมตร จังหวะขาทั้งสี่เริ่มรวน