หลังฟังคำตัดสินของอวี๋เจ๋อ ชายคนหนึ่งถึงกับขาอ่อน ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น
อีกคนยกมือกุมท้องด้วยความหวาดผวา ราวกับมีบางอย่างเริ่มดิ้นอยู่ข้างในแล้ว
อวี๋เจ๋อคร้านจะมองพวกเขาอีก จึงหันไปจัดการเรื่องชาวบ้านที่เหลือ
กู้หม่านก็เดินตามออกไป
ในยุคนี้ ของที่หน้าตาดีใช่ว่าจะกินได้ ส่วนของถูกที่ยื่นมาให้ถึงมือก็ยิ่งรับไว้สุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้
เทียบกันแล้ว เสียมขุดแร่กับก้อนหินยังทำให้สบายใจกว่า
เขาไม่รอช้า สลัดเรื่องอัปมงคลพวกนั้นทิ้ง แล้วเรียกชาวบ้านสามคนที่จ้างไว้ก่อนหน้านี้มารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว
เมื่อรวมอาหนิวด้วย ทั้งห้าคนก็ขนเครื่องมือแล้วเริ่มทำงานไปตามร่องที่ยังไม่ได้กลบ
การฝังท่ออ่อนไม่ใช่แค่โยนหินลงไปได้เลย
ชั้นแรกต้องใช้ดินละเอียดที่คัดแล้วกลบจากทั้งสองข้างของท่อ จากนั้นเหยียบอัดช่องว่างด้านล่างให้แน่น เมื่อดินละเอียดกลบทับยอดท่อแล้ว จึงค่อยถมชั้นต่อไปได้
ทั้งห้าคนทำงานกันสามวันเต็ม ในที่สุดก็กลบร่องทั้งหมดตั้งแต่ริมแม่น้ำจนถึงปากหุบเขาได้เรียบร้อย
กู้หม่านจ่ายค่าแรงให้ชาวบ้านทั้งสามตามที่ตกลงกันไว้
เมื่อทุกคนแยกย้าย เขาก็ดึงป้ายไม้ที่เขียนเตรียมไว้แล้วออกมาจากใต้รถเข็น ก่อนจะกลับไปยังริมแม่น้ำอีกครั้ง
ป้ายไม้ถูกปักไว้ข้างปั๊มน้ำค้อนน้ำ
【ทรัพย์สินส่วนตัวของกู้หม่าน ผู้ใดแตะต้อง มือขาด】
【จงใจทำลาย ถือว่าเป็นตัวประหลาด】
กู้หม่านปัดโคลนออกจากมือ
แน่นอนว่าคนที่คิดจะก่อเรื่องจริง ๆ ย่อมไม่กลัวป้ายไม้แผ่นเดียว
ปั๊มน้ำค้อนน้ำกระแทกวันละหลายหมื่นครั้ง วาล์วระบายน้ำ วาล์วกันกลับ และถังแรงดันล้วนอยู่ด้านนอกหุบเขา แม้แต่ท่อเหล็กส่งกำลังยาว 20 เมตรก็ยังโผล่อยู่ริมแม่น้ำ
ถึงแม้ท่อส่งน้ำอ่อนจะฝังอยู่ใต้ดินแล้ว แต่ข้อต่อกับผนังท่อก็ยังเสื่อมสภาพได้
ไม่ว่าจะถูกสัตว์ป่าเหยียบย่ำ ถูกตัวประหลาดทำลาย หรือชาวบ้านอิจฉาจนลงมือ เพียงเกิดขึ้นอย่างใดอย่างหนึ่งก็อาจทำให้ระบบทั้งสายหยุดชะงักได้