“หม่านจื่อ มีความเป็นไปได้ไหมว่า...”
“ไม่ใช่มันเปิดใช้โปรแกรมโกงหลบหลีกหรอก แต่เป็นเพราะฝีมือยิงปืนของนายห่วยเกินไปต่างหาก?”
กู้หม่านยังไม่ทันได้แก้ตัว ตัวประหลาดในหลุมก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาแล้ว
แผลกระสุนบนหัวไหล่ยังคงมีเลือดไหลออกมา ฝ่ามือทั้งสองข้างก็ถลอกจนเนื้อเปิด มันยันพื้นจนเกิดรอยเลือดเป็นทาง
แขนขวายาวใหญ่กวาดเข้ามา กลิ่นคาวเลือดพลุ่งผ่านพื้นดิน
กู้หม่านไม่มีเวลาเปลี่ยนกระสุน จึงพุ่งถอยไปด้านหลัง
อาหนิวพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง ยกสว่านมังกรพิษขึ้นด้วยสองมือแล้วฟาดใส่แขนยักษ์นั้น
เคร้ง! สว่านมังกรพิษกระแทกเข้ากับคมกระดูกสีดำที่โผล่ออกมา ประกายไฟกระเด็นวาบ
เศษกระดูกดำชิ้นเล็กกระเด็นออกไป หนามเกลียวฉีกเนื้อรอบแผล เลือดสีดำสาดกระจายไปไกล
แขนขวาของตัวประหลาดถูกฟาดอย่างจัง ร่างมหึมาเสียการทรงตัวในทันที แล้วปลิวเอียงออกไป
แรงสะท้อนส่งอาหนิวถอยกรูดไปหลายก้าว เขากระแทกสว่านมังกรพิษลงกับพื้น จึงยืนได้อย่างทุลักทุเล
“ให้ตายสิ... ไอ้ลิงบ้านี่กินเหล็กเส้นโตมาหรือไง กระดูกแข็งชะมัด!”
“อย่างน้อยค้อนของนายก็ไม่ได้ฟาดฟรี” กู้หม่านเก็บปืนที่กระสุนหมด แล้วกำมีดแตงโมยี่ห้อหัวเฉียงแน่น
ถ้าสู้กันด้วยแรงตรง ๆ ต่อให้รวมแรงของพวกเขาสองคน ก็ใช่ว่าจะกดเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้
ตัวประหลาดใช้แขนซ้ายยันตัวลุกขึ้นอีกครั้ง มันชกอกตัวเองด้วยหมัดซ้าย ก่อนยกแขนขวาขึ้นฟาดใส่อาหนิว
อาหนิวเห็นท่าไม่ดี จึงกลิ้งตัวหลบไปกับพื้น ฝ่ามือยักษ์กระแทกพื้นโคลนจนเกิดหลุมรูปฝ่ามือ
กู้หม่านฉวยโอกาสบุกเข้าไปจากด้านหลัง คมมีดพุ่งตรงสู่ท้ายทอยที่ไร้การป้องกัน
ใครจะคิดว่าเจ้าสัตว์ประหลาดจะบิดตัวฉับพลัน ดึงแขนซ้ายที่ยันพื้นขึ้นมาขวางคอไว้ทันที
มีดแตงโมกรีดผ่านหนังหนาหยาบ คมมีดเพิ่งเฉือนถึงกระดูก ฝ่ามือใหญ่ก็ตวัดฟาดใส่กู้หม่านแล้ว