“อย่าเพิ่งดีใจไป”
กู้หม่านชี้ไปยังไฟสีเขียวบนกล่องต่อสาย
“นี่พิสูจน์ได้แค่ว่าสายไฟต่อถึงกันแล้ว ส่วนแบตเตอรี่จะเก็บไฟได้หรือเปล่า ยังต้องลองดูก่อน”
“แล้วตอนนี้ทำอะไรล่ะ?” อาหนิวเกาหัวแกรก ๆ
“ปล่อยให้แผงตากแดดไป”
“พวกเราไม่ต้องทำอะไรเลยเหรอ?”
“แผงนอนตากแดดเฉย ๆ ได้ แต่พวกเราไม่มีโชคดีแบบนั้นหรอก”
กู้หม่านหันกลับไปมองห้องทำงาน
มีสายไฟแล้ว แบตเตอรี่ก็เชื่อมต่อแล้ว แต่ถ้าจะใช้ไฟฟ้าจริง ๆ ยังขาดหลอดไฟกับขั้วหลอด
กู้หม่านติดตั้งยันต์ขั้นเริ่มต้นเสร็จ แล้วแวะไปสถานีรับส่งพัสดุอีกครั้ง
อวี๋เจ๋อเห็นเขาเดินเข้าประตูมา
“เถ้าแก่กู้ คราวนี้ขาดอะไหล่อะไรอีกล่ะ?”
“หลอดไฟ 20 หลอด ขั้วหลอดกับสวิตช์ก็เอาอย่างละเท่านี้”
“ปลาไหลไฟฟ้าแคนาดาของคุณนี่กินจุไม่เบาเลยนะ”
“ไม่รู้ว่ามันปล่อยไฟฟ้าหรือเปล่า แต่ยังไงผมมาแต่ละครั้ง คุณก็ต้องรีดเลือดจากตัวผมไปสักหน่อยอยู่ดี”
กู้หม่านจ่ายเงินด้วยความเจ็บปวดใจ ก่อนอุ้มกล่องหลอดไฟ ขั้วหลอด และสวิตช์กลับหุบเขา
เขายกแบตเตอรี่ทั้งสี่ก้อนออกมาทดสอบทีละก้อน
ไม่กล้าต่อพ่วงเข้าด้วยกันตรง ๆ จึงหยิบหลอดไฟมาทดลองทีละก้อน
ทดสอบแบตเตอรี่ทั้งสี่เสร็จ ทุกก้อนยังมีไฟเหลืออยู่
เขาเลือกสองก้อนที่เปลือกนอกสมบูรณ์ที่สุด และขั้วต่อไม่ผุพังมาก ให้แผงกว้างสเปกตรัมสองแผงด้านนอกจ่ายไฟให้ก้อนละแผง
ส่วนอีกสองก้อนยกกลับไปเก็บในคลังไว้เป็นอะไหล่สำรอง
“เอาละ ลงมือเดินสายกัน!”
สายหลักแยกเป็นสองทาง ซ้ายกับขวา พาดไปตามผนังเขาเข้าสู่หุบเขา
ในหอเฝ้ายามกับประตูเมืองหนาวสุดขั้วเกอลี่ ต่างติดตั้งหลอดไฟไว้หนึ่งดวง
บ้านสามห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกของอาหนิวก็ติดห้องละดวง
ทั้งคลังสินค้า ห้องเผาศพ ถ้ำเก็บสมุนไพร บ้านหินดำข้างบ่อของเหลวสีแดง ไปจนถึงเหนือส้วมหลุม กู้หม่านติดตั้งหลอดไฟกับสวิตช์แยกไว้แต่ละจุดอย่างใจกว้าง