กู้หม่านเก็บดาบใหญ่เข้าฝัก แล้วสะบัดแขนที่เริ่มปวดล้า
กระบวนท่ากระบี่ต้องฝึก ส่วนทางลับไว้หนีก็ต้องขุด
เขาหยิบแผนที่เส้นทางแล้วเรียกอาหนิว ก่อนอ้อมไปยังเชิงเขาข้างสวนหลบอาถรรพ์
“เริ่มขุดจากตรงนี้”
ปากทางอยู่ใกล้ที่พัก หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ แค่ผลักประตูเดินไม่กี่ก้าวก็เข้าไปหลบได้
ตามแบบแปลน อุโมงค์ลับจะทอดยาวไปตามแนวภูเขา มุ่งเข้าไปในหมู่บ้าน ส่วนทางออกซ่อนอยู่ในบ้านไม้เสริมความแข็งแกร่ง วัดระยะจากต้นทางถึงปลายทางแล้วประมาณ 600 เมตร
“ไม่ต้องขุดให้กว้างเหมือนโถงใหญ่ แค่ก้มตัวเดินผ่านได้ก็พอ”
อาหนิวคว้าเสียมขุดแร่ตงเฉิงขึ้นมา แล้วฟาดใส่หน้าผาสองทีติด เศษหินร่วงกราวลงมา
แรงของทั้งคู่เหนือกว่าคนทั่วไปมาก แถมยังได้แรงเสริมจากเสียมขุดแร่กระดูกขาว จุดที่คนธรรมดาต้องใช้เวลาขุดครึ่งวัน พวกเขาใช้เสียมไม่กี่ครั้งก็แซะหินออกมาได้ก้อนหนึ่ง
ทั้งสองผลัดกันขุดเข้าไป หากเจอหินบนเพดานที่ดูหลวมก็ทุบให้ร่วงลงมาก่อน ส่วนตรงไหนควรใช้ไม้ค้ำก็ไม่คิดประหยัดไม้แม้แต่ท่อนเดียว
“ขุดไปวันละช่วง แล้วหยุดเช็กทิศทาง” กู้หม่านกำชับ
“รู้แล้ว ขุดสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ เดี๋ยวเสียมพุ่งไปโผล่ใต้เตียงคนอื่น”
“จำข้อนี้ได้ก็ถือว่าสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว”
วันแรกทำงานกันเสร็จ อุโมงค์ลึกเข้าไปได้สิบกว่าเมตร
อาหนิวก้มตัวเข้าไปลองเดินสองก้าว ก่อนหมุนตัวอยู่กับที่
“ใช้ได้ ข้าเดินผ่านได้ ไม่ติดก้น”
กู้หม่านยกตะเกียงส่องเข้าไปด้านใน ช่วงแรกถือว่าราบรื่นดี แต่ระยะที่เหลืออีกห้าร้อยกว่าเมตรเป็นงานหนัก คงต้องค่อย ๆ กัดฟันขุดไปวันละนิด
หลังจากนั้น อาหนิวก็กลายเป็นกำลังหลักในการขุดอุโมงค์