กู้หม่านอาศัยแรงเฉื่อยจากการไถล เบี่ยงตัวถอยออกมาอีกครั้ง
ฝ่ามือเขียวคล้ำข้างนั้นเฉียดผ่านเสื้อหนังเจ็ดหมาป่าไปอย่างหวุดหวิด คว้าได้เพียงเกล็ดน้ำแข็งชั้นหนึ่ง
ก้อนหิมะกลิ้งที่อัดแน่นไปด้วยศพด้านหลังหยุดไม่อยู่ โครม! พุ่งชนกำแพงพังจนแตกกระจาย
แรงกระแทกมหาศาลทำให้เปลือกหิมะของก้อนกลมแตกออกไปกว่าครึ่ง เผยให้เห็นศพแช่แข็งที่กองทับซ้อนกันอยู่ภายใน ศพคนกับซากสัตว์สอดประสานและขบเกี่ยวกัน ค้ำจุนร่างมหึมานี้ขึ้นมา
หิมะที่กระจายอยู่รอบด้านเริ่มขยับยุกยิกอย่างรวดเร็ว ก่อนพุ่งเข้าไปอุดรอยแตก พริบตาเดียว ช่องโหว่ก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
กู้หม่านมองออกในทันที
เปลือกหิมะซ่อมแซมตัวเองได้ตลอดเวลา สิ่งที่ค้ำจุนมันไว้จริง ๆ คือศพพวกนี้ที่อยู่ข้างใน
ศพแช่แข็งกัดเกี่ยวกันแน่น ราวกับเหล็กเส้นที่ฝังอยู่ในคอนกรีต ตราบใดที่โครงกระดูกนี้ยังไม่พัง ต่อให้ทุบหิมะด้านนอกกระจายไปมากแค่ไหน มันก็ประกอบกลับขึ้นมาใหม่ได้
กู้หม่านหันข้าง ตะโกนเสียงกร้าว “อาหนิว! พลั่วขุดแร่!”
“รับไป!”
พลั่วขุดแร่สีขาวบริสุทธิ์หมุนคว้างผ่านพื้นหิมะ กู้หม่านยื่นมือคว้าด้ามพลั่วไว้ได้อย่างมั่นคง
เวลานี้ ก้อนหิมะกลิ้งที่อัดแน่นด้วยศพหันหัวกลับมาได้แล้ว และกำลังกลิ้งครืน ๆ เข้ามาอีกครั้ง
“วันนี้ฉันจะผ่าตัดแยกกระดูกแกเอง!”
เงาขนาดมหึมาทาบลงมาจากเบื้องบน
กู้หม่านไม่ได้ถอยหนีไปไกล รอจนมันใกล้เข้ามาจึงเหยียบผิวหิมะ ไถลเลียบขอบเข้าไป
พอดีกับที่ศพแช่แข็งร่างหนึ่งพลิกโผล่ครึ่งตัวขึ้นมาจากชั้นหิมะ
ปลายพลั่วขุดแร่ที่เป็นเหลี่ยมแหลมพุ่งกระแทกเข้ากลางอก ติดคาอยู่ระหว่างซี่โครงกับกระดูกสันหลัง
ก้อนหิมะกลิ้งยังคงพาพลั่วขุดแร่กลิ้งไปข้างหน้า
กู้หม่านไม่ฝืนดึง แต่ใช้แรงที่ส่งมาเคลื่อนตามไปด้วย รอจนศพที่ติดอยู่หมุนมาอยู่ด้านข้าง จึงออกแรงบิดช่วงเอวและสะโพกอย่างฉับพลัน