รถสามล้อแล่นย้อนกลับไปตามถนนเก่า
หอคอยเหล็กที่เอียงเอน ป้ายสถานีบริการน้ำมันที่ฝังจมอยู่ในดินโผล่พ้นหมอกเทาขึ้นมาให้เห็นทีละอย่าง
หลังผ่านสะพานที่ขาด กู้หม่านไม่ได้ขับตามเส้นทางนำทางไปหมู่บ้านเสี่ยวสือ ถนนเส้นนั้นที่กลืนรถเข้าไป ไม่รู้ว่ามันยังหมอบรออยู่ที่เดิมหรือเปล่า
เขายอมอ้อมไกลขึ้นอีกหน่อย ดีกว่าต้องผ่านปากนั่นอีกครั้ง
ตลอดทางยังคงขรุขระ
เสี่ยวอู่นอนนิ่งอยู่ท้ายกระบะรถ ตอนบาดแผลปวดจนทนไม่ไหว เขาก็แค่กำโครงเหล็กข้างตัวแน่น ไม่ส่งเสียงร้องสักแอะตั้งแต่ต้นจนจบ
บ่ายคล้อย ถนนข้างหน้าก็เรียบขึ้นเสียที
เงาคนหลายร่างพลันโผล่จากหลังกำแพงที่พังถล่ม เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แก้มตอบเพราะหิวโหย ในมือถือดาบกับท่อนเหล็ก
“หยุด!”
“ทิ้งรถกับอาหารไว้!”
กู้หม่านกวาดตามองพวกมัน ไม่เห็นปืนสักกระบอก
“จับให้แน่น”
เสี่ยวอู่ที่อยู่ท้ายกระบะรีบคว้าโครงเหล็กไว้แน่น
กู้หม่านออกแรงถีบด้วยสองขา โซ่ส่งเสียงดังกราวอยู่ในฝาครอบ รถสามล้อหนักหลายร้อยจินไม่เพียงไม่หยุด กลับพุ่งเข้าใส่กลุ่มคนที่ขวางกลางถนน
พวกดักปล้นไม่คิดว่าเขาจะพุ่งชนตรงๆ คนที่ยืนหัวแถวกำลังชูดาบ พอชะงักไปครู่หนึ่งถึงค่อยหลบไปด้านข้าง
ช้าไปครึ่งก้าว หน้ารถชนเข้ากับร่างของมันจนปลิวขวางเข้าไปในพงหญ้าข้างทาง
คนที่เหลือรีบหลบกันจ้าละหวั่น
คนหนึ่งรองเท้าลื่น หงายก้นลงไปนั่งในโคลน ส่วนที่เหลือไม่ทันแม้แต่จะฟันดาบ ได้แต่ยืนตาค้างมองรถสามล้อพุ่งผ่านช่องกลางไป
ล้อรถบดผ่านหลุมดินแห่งหนึ่ง ท้ายกระบะกระเด้งขึ้นอย่างแรง
อกของเสี่ยวอู่สะเทือนวูบ ใบหน้าซีดเผือด แต่มือที่กำโครงหลังคากลับไม่ยอมคลาย