กู้หม่านก้มเก็บยันต์ขั้นเริ่มต้นที่ตกอยู่บนพื้น ก่อนพับกระดาษยันต์อย่างรวดเร็วให้เป็นสองชั้น
ชั่วพริบตาถัดมา เส้นสีดำที่มีหนามย้อนศรก็พุ่งออกมาจากรูหู!
เจ้าสิ่งนี้ยาวกว่าหนึ่งเมตร ทั้งตัวดำสนิท มีหนามเล็ก ๆ งอกเรียงแน่น หันย้อนตามลำตัว
หลังหลุดจากร่างคน มันไม่ได้หนีไปไกล กลับดีดตัวกลางอากาศแล้วพุ่งใส่อาหนิวที่อยู่ใกล้ที่สุด
เป้าหมายคือรูจมูก
“ก้มลง!”
อาหนิวก้มศีรษะซุกเข้าหาหน้าอกทันทีโดยไม่ต้องคิด
เส้นสีดำเฉียดหนังศีรษะเขาไป
กู้หม่านประกบยันต์ขั้นเริ่มต้นในมือเข้าหากันทันควัน
เพี๊ยะ!
กระดาษยันต์สองชั้นหนีบเส้นสีดำไว้ตรงกลางพอดี
แสงสีขาวสว่างวาบ
เส้นสีดำดิ้นพล่านอยู่บนพื้น ลากกระดาษยันต์สะบัดไปมา หนามย้อนศรบนตัวมันถูกเผาจนแดงฉาน กลิ่นเหม็นไหม้พลันฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ
เพียงไม่กี่อึดใจ เจ้าสิ่งนั้นก็เหยียดตรงแน่นิ่ง แสงสีขาวจางหาย เหลือเพียงเปลือกแข็งบิดเบี้ยวไหม้เกรียมท่อนหนึ่งบนพื้น
นาฬิกาข้อมือของกู้หม่านสั่นขึ้นตามมา
ตัวเลขนับถอยหลังข้ามไปสิบหกชั่วโมงรวด แล้วลดเหลือศูนย์ทันที
【เสริมพลังสำเร็จ】
กระดาษยันต์ยี่สิบสี่แผ่นที่วางอยู่บนโต๊ะในสวนหลบอาถรรพ์เสริมพลังเสร็จก่อนกำหนด
ชาวบ้านที่ถูกปรสิตเกาะร่างนอนแผ่อยู่บนพื้น ตาขาวค่อย ๆ กลับเข้าที่ เส้นเลือดดำบนร่างก็ค่อย ๆ จางลง
เขายังไม่ตาย เพียงแต่เลือดยังคงไหลซึมออกจากรูหู แขนขาอ่อนปวกเปียกจนยกไม่ขึ้น
แต่ชาวบ้านอีกคนที่ถูกเขาโจมตีกลับโชคร้ายกว่านั้น
ท้ายทอยกระแทกเข้ากับหินแหลม เลือดเปรอะเปื้อนไปครึ่งศีรษะ ช่วยไม่ทันแล้ว
อีกสามคนที่เหลือยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าซีดเผือดทุกคน คนหนึ่งได้สติแล้วคว้าพลั่วเหล็กขึ้นพาดบ่า
“งานนี้ฉันไม่ทำแล้ว”
“ใครจะไปรู้ว่าเจ้าสิ่งนั้นจะมุดเข้าร่างตอนไหน ฉันไม่อยากฆ่าคนในครอบครัวตัวเองโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวหรอก”
อีกสองคนพยักหน้ารัว ๆ เช่นกัน
ในร่องดินเพิ่งมีคนตาย แถมยังมีแมลงประหลาดเส้นลวดเหล็กที่พร้อมจะมุดเข้าร่างได้ทุกเมื่อ