บนรถเข็นล้อเดียวมีชายคนหนึ่งนอนอยู่
ร่างของชายคนนั้นถูกห่อด้วยผ้าห่มผืนหนาสีดำคล้ำ ใบหน้าปิดทับด้วยผ้าขาด ๆ เขานอนนิ่งไม่ไหวติง ส่งกลิ่นเหม็นเน่าชวนคลื่นไส้
หญิงคนนั้นหยุดรถเข็น ก่อนจะทรุดเข่าลงในโคลนดังตุบ
「พี่ชายทุกท่าน ช่วยเมตตาหน่อยเถอะ」
「สามีฉันป่วยหนักจนใกล้ไม่ไหวแล้ว ขออาหารให้เราสักคำเถอะ」
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา
「ขอแค่ให้อาหารฉันสักคำ จะให้ทำอะไรก็ยอม」
ชายฉกรรจ์สองคนที่เพิ่งมาพึ่งพาหมู่บ้านเสี่ยวสือ จ้องเนินอกอวบอิ่มของหญิงคนนั้น ดวงตาวาวโรจน์ขึ้นมาทันที
「ทำอะไรก็ยอมงั้นเหรอ」
พวกเขาหัวเราะหื่น เดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะปัดสายเสื้อที่หลวมอยู่แล้วของเธอออก เผยผิวขาวผ่องเป็นบริเวณกว้าง
「ไปอุ่นเครื่องกับพวกพี่ในกระท่อมผุ ๆ ข้าง ๆ หน่อย」
「ถ้าปรนนิบัติพวกพี่จนพอใจ รับรองได้มันเทาไปกินหนึ่งหัว」
ร่างหญิงคนนั้นสั่นสะท้าน เธอก้มหน้าลงอย่างอับอาย
เธอหันกลับไปมองชายที่นอนอยู่บนรถเข็น น้ำตาหยดแหมะลงในโคลน เธอลังเลอยู่นาน ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด
ชายฉกรรจ์ทั้งสองหัวเราะลั่น
คนหนึ่งคว้าแขนเธอไว้ ส่วนอีกคนก็รีบโอบเอว พาเธอเข้าไปในเพิงหญ้าข้าง ๆ ที่ลมโกรกผ่านรอยรั่ว
ไม่นานนัก เสียงหอบหายใจหยาบโลนกับเสียงด่าทอของผู้ชายก็ดังออกมาจากเพิง ตามด้วยเสียงครางและเสียงร้องอย่างเจ็บปวดที่หญิงคนนั้นพยายามสะกดกลั้น
ผู้ลี้ภัยคนอื่น ๆ ยังคงนั่งยอง ๆ อยู่ที่เดิมอย่างด้านชา
บางคนก้มหน้า ราวกับไม่ได้ยินอะไรเลย
บางคนกลับจ้องช่องว่างตามรอยแตกของเพิงตาไม่กะพริบ กลืนน้ำลายพลางล้วงควานไปมา
สิบกว่านาทีต่อมา ชายสองคนเดินออกมาจากเพิงพลางดึงกางเกงขึ้น