รางวัลพระราชทานจากจักรพรรดิหนิงอันถูกลำเลียงเข้าจวนของอวิ๋นซูดุจสายน้ำ หลีฉูไป๋มองหีบรางวัลกองแล้วกองเล่า ใบหน้าจึงประดับรอยยิ้มสดใสตลอดทั้งวัน
“ภรรยาใหญ่ ข้าเพิ่งเคยเห็นสมบัติมากมายถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก!”
อวิ๋นซูถูกความงามของเขาจู่โจมเข้าอย่างจัง นางเอื้อมมือโอบเขาเข้ามาในอ้อมแขน แล้วจุมพิตแก้มเขาเบา ๆ เมื่อเห็นพวงแก้มแดงระเรื่อขึ้นอย่างรวดเร็ว นางจึงยิ้มอย่างพึงพอใจ “ในเมื่อเจ้าชอบ ก็ให้คนขนเข้าไปเก็บไว้ในคลังส่วนตัวของเจ้าเสียให้หมด!”
“ไม่ได้ขอรับ!”
หลีฉูไป๋รีบเอ่ยห้าม “ข้าเลือกเอาไปเพียงไม่กี่ชิ้นที่ชอบก็พอ ที่เหลือเก็บไว้ในคลังส่วนกลางเถิด มิฉะนั้นภายหน้าเมื่อท่านต้องใช้เป็นรางวัล จะไม่สะดวกเอา!”
เมื่อเห็นเขาวางแผนเพื่อนางอย่างจริงจัง อวิ๋นซูก็รู้สึกอบอุ่นในใจ นางอดก้มลงจุมพิตเขาอย่างหนักหน่วงอีกครั้งพร้อมเอ่ยชมไม่ได้ “สมแล้วที่เป็นสามีคนแรกของข้า ช่างรู้จักดูแลเรือนดีนัก!”
“ภรรยาใหญ่!”
หลีฉูไป๋ถูกนางจุมพิตต่อหน้าบ่าวไพร่มากมาย จึงรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง เขาผลักนางเบา ๆ พลางเอ่ยเตือนอย่างเขินอาย “ยังมีบ่าวอยู่ด้วยนะขอรับ!”
“แล้วอย่างไรเล่า!”
อวิ๋นซูเงยหน้าขึ้นอย่างชอบธรรม กวาดตามองไปรอบหนึ่ง เห็นบ่าวไพร่ต่างรู้กาลเทศะพากันก้มหน้า นางจึงพยักหน้าอย่างพอใจแล้วกล่าวเสียงดัง “พวกเราเป็นสามีภรรยากัน ข้าจุมพิตสามีของตนแล้วเกี่ยวอะไรกับพวกนางด้วย? หากมีผู้ใดเอาไปพูดจานินทา นั่นก็เพราะริษยาที่ความสัมพันธ์ของพวกเราดี!”
หลังลงบัญชีรับรางวัลทั้งหมดเข้าคลังแล้ว อวิ๋นซูก็หาเหตุผลไปยังห้องหนังสือ