รุ่งเช้าวันถัดมา หลีฉูไป๋ลืมตาขึ้นอย่างอ่อนล้า เขาเอียงหน้ามองใบหน้ายามหลับอันสงบนิ่งของอยู่เหม่ย์
สติยังไม่แจ่มชัด ภาพเร่าร้อนชวนวาบหวามเมื่อคืนพลันผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ลมหายใจร้อนผ่าวของอยู่เหม่ย์ เสียงหอบหายใจอย่างยากทนของเขา...
รวมถึงถ้อยคำรักหวานหูทีละคำที่อยู่เหม่ย์โน้มมากระซิบข้างหูเขา ทำเอาใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นระรัว
“เด็กดี...เชื่อฟังหน่อย...”
“ยอดดวงใจ ทำอีกสักครั้งดีหรือไม่?”
“เด็กดี...อดทนอีกสักครู่...”
ถ้อยคำหวานซึ้งชวนให้หน้าแดงเหล่านั้นราวกับยังดังก้องอยู่ข้างหู ใบหน้าของหลีฉูไป๋พลันมีสีแดงระเรื่อขึ้นอีกครั้ง แม้แต่ปลายหูก็แดงก่ำ
เมื่อคืนนี้ช่าง...หุนหันเกินไปแล้ว!
เขาเขินอายจนดึงผ้าห่มขึ้นมาหมายจะมุดซ่อนตัว ทว่าดึงอยู่สองครั้งก็ไม่ขยับ จึงเงยหน้าขึ้นอย่างฉงน ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาเปี่ยมรอยยิ้มของอยู่เหม่ย์ที่ไม่รู้ว่าตื่นตั้งแต่เมื่อใด
“อ๊ะ! ภรรยาใหญ่...เจ้า...เจ้าตื่นตั้งแต่เมื่อใด?”
อยู่เหม่ย์ก้มลงจุมพิตหน้าผากเขา ก่อนจะยิ้มตอบว่า “ตื่นตั้งแต่ตอนที่เจ้าคิดฟุ้งซ่านแล้ว!”
กล่าวจบ นางยังโน้มเข้าไปกระซิบข้างหูเขาอีกว่า “ต้าหลางคิดว่าฝีมือของภรรยาเมื่อคืนเป็นอย่างไรบ้าง?
หากต้าหลางพอใจ คืนนี้เรามาต่อกันเถิด”
นางจงใจหยุดเว้นจังหวะ เมื่อเห็นเขากลั้นหายใจด้วยความประหม่า จึงเอ่ยต่ออีกว่า “หากต้าหลางไม่พอใจกับฝีมือของภรรยาเมื่อคืน เช่นนั้นคืนนี้ภรรยาจะพยายามให้มากขึ้น รับรองว่าจะทำให้ต้าหลางพอใจ!”
“เจ้า...”
หลีฉูไป๋มองนางอย่างเขินอายระคนขุ่นเคือง นางพูดมาตั้งมากมาย แล้วมันต่างกันตรงไหนกัน?