ขบวนคนทั้งสองฝ่ายต่างมุ่งเข้าสู่ถนนจูเชว่จากถนนคนละสาย
“นายหญิง เป็นรถม้าของคุณหนูรองเจ้าค่ะ”
เมื่อหยุนอี้ คนขับรถม้า มองเห็นผู้ที่กำลังมาจากฝั่งตรงข้ามชัดเจน นางก็หันไปถามหยุนซูที่อยู่ในรถม้า “นายหญิง พวกเราจะไปต่อเลย หรือรอให้คุณหนูรองพวกนางผ่านไปก่อนเจ้าคะ?”
หยุนอี้เป็นองครักษ์ที่ระบบมอบรางวัลให้ เมื่อคืนวานนางฉวยโอกาสยามไร้ผู้คน แอบทำให้องครักษ์ปรากฏตัวขึ้น โชคดีที่ระบบปรับเปลี่ยนตัวตนของพวกนางทุกคนไว้แล้ว ต่อให้วันนี้พวกนางออกมาอยู่บนถนนอย่างเปิดเผย ก็ไม่มีใครรู้สึกว่ามีสิ่งใดผิดปกติ
ทุกคนล้วนจะคิดไปเองโดยไม่รู้ตัวว่าองครักษ์เหล่านี้เป็นคนที่หยุนซูจัดเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว!
หยุนซูเลิกม่านรถม้า แล้วส่งยิ้มพร้อมพยักหน้าเล็กน้อยให้หยุนเหยาที่เลิกม่านรถม้าขึ้นเช่นกัน ครั้นเห็นสีหน้าหยุนเหยาหม่นคล้ำลงสมใจ นางจึงวางม่านลงอย่างพึงพอใจ ก่อนเอ่ยกับหยุนอี้ว่า “ถึงอย่างไรคุณหนูรองก็เป็นพี่สาวของข้า พวกเราควรยึดถือคุณธรรมอันงดงามในการเคารพผู้ใหญ่และเอ็นดูเด็ก ให้พี่สาวผ่านไปก่อนเถิด!”
“เจ้าค่ะ!”
หยุนอี้พยักหน้ารับ แล้วทำสัญญาณให้ขบวนด้านหลัง ทุกคนจึงหยุดลงอย่างเงียบเชียบ
“หยุน! ซู!”
หยุนเหยามองภาพตรงหน้า สีหน้ามืดครึ้มราวกับน้ำจะหยดลงมา นางกัดฟันสั่ง “ไป!”
นางไม่เชื่อหรอกว่าหยุนซูจะมีน้ำใจถึงเพียงนั้น แต่ยามนี้ผู้คนในเมืองหลวงต่างจับตามองอยู่ ต่อให้นางโกรธเพียงใดก็ทำได้แค่อดกลั้นไว้
วันนี้นางไม่ได้เป็นตัวแทนเพียงหน้าตาของตนเอง แต่ยังเป็นตัวแทนหน้าตาของจวนเสนาบดีกรมพิธีการด้วย!