“อยู่เหม่ย์!”
อยู่เหม่ย์เหยาดวงตาแดงก่ำ กัดฟันกรอดพลางตวาดว่า “เจ้ากล้าหลอกข้ารึ!”
“ข้าหลอกเจ้าเมื่อใด?”
อยู่เหม่ย์ยักไหล่ สีหน้าไร้เดียงสา “ตั้งแต่ข้าเข้ามาจนถึงบัดนี้ พวกเจ้าพูดกันมาตลอด ข้าไม่เคยเอ่ยสักคำว่าจะคืนของพระราชทานของฝ่าบาท!
อีกอย่าง นั่นเป็นของพระราชทานที่ฝ่าบาทประทานให้สามีของข้า เหตุใดข้าต้องมอบให้พวกเจ้า!”
“เจ้า! เจ้ากล้าดีอย่างไร!”
ท่านปู่ผู้เฒ่าซึ่งนั่งอยู่บนที่สูงมาโดยตลอด ไม่คาดคิดว่าเรื่องจะมาถึงขั้นนี้แล้วนางยังกล้าปฏิเสธ เขาลุกพรวดขึ้นชี้หน้านาง พลางตวาดเสียงเข้ม “อยู่เหม่ย์ นั่นเป็นของพระราชทานที่ฝ่าบาทประทานแก่ตระกูลอยู่!
หากฝ่าบาทมิได้เห็นแก่หน้ามารดาของเจ้า พระองค์จะประทานของให้เจ้าได้อย่างไร?
หลีฉูไป๋เป็นเพียงบุรุษตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง มีคุณสมบัติอันใดรับสมบัติมากมายเพียงนั้น!
หากรู้ความ ก็จงนำของพระราชทานเหล่านั้นกลับคืนมา แล้วลดฐานะบุรุษชั่วช้าที่ทำให้เจ้าลุ่มหลงผู้นี้ลงเป็นบ่าวรองเสีย มิฉะนั้น...”
“มิฉะนั้นแล้วอย่างไร?”
เมื่อได้ยินท่านปู่ผู้เฒ่าด่าทอหลีฉูไป๋ แววสังหารก็วาบผ่านดวงตาของอยู่เหม่ย์
หึ!
ตาเฒ่านี่เห็นข้าเป็นคนอารมณ์ดีนักหรือ ถึงกล้าด่าทอสุดที่รักของข้าต่อหน้าต่อตา นี่เห็นข้าอยู่ในสายตาบ้างหรือไม่!
หลีฉูไป๋ไม่เพียงมีรูปร่างหน้าตาถูกใจข้า ยังช่วยยืดอายุขัย และทำให้ข้าได้รับรางวัลต่าง ๆ จากระบบอีกด้วย
สุดที่รักเช่นนี้ ปกติข้ายังไม่กล้าพูดจารุนแรงด้วยสักคำ บัดนี้กลับมีคนมาด่าทอเขาต่อหน้าข้า ช่าง...รนหาที่ตายเสียจริง!